“ต้องเป็นเพราะลมหายใจสกปรกของพวกเจ้าปะปนเข้าไปในเตาหลอมโอสถ ทำให้สรรพคุณยาปนเปื้อน จึงหลอมโอสถล้มเหลว!”
ภายในห้องหลอมโอสถอบอวลไปด้วยกลิ่นไหม้เกรียม ควันดำพลุ่งพล่าน
โจวอิ๋งซวงเดือดดาลจนแทบคลั่ง จ้องศิษย์รับใช้ทั้งสามเบื้องหน้า ดวงตาเย็นเยียบดุจคมมีด
ตลอดสองปีเต็ม...
เพื่อหลอมโอสถบำรุงปราณสักเตาหนึ่ง นางทุ่มทรัพย์สินจนหมดสิ้น ทั้งยังกู้ยืมหินวิญญาณมา จึงรวบรวมสมุนไพรได้ครบอย่างยากลำบาก
ผลสุดท้าย ควันดำพวยพุ่งออกจากเตาหลอม สมุนไพรหนึ่งในสามส่วนก็ไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา!
“ใช่แล้ว ใช่แล้ว ข้าน้อยไม่ควรหายใจในยามที่ศิษย์พี่หลอมโอสถ ข้าน้อยสมควรตายหมื่นครั้ง...”
ศิษย์รับใช้คนหนึ่งรู้ว่าภัยใหญ่กำลังมาเยือน จึงคุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้น โขกศีรษะขอชีวิตไปพลาง ตบหน้าตนเองอย่างแรงไปพลาง
“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น...”
“เจ้าก็ไปตายเสีย!”
โจวอิ๋งซวงประสานมุทราด้วยมือข้างเดียว ชูสองนิ้วดุจกระบี่ เปลวเพลิงสีแดงชาดปนประกายทองสายหนึ่งพลันลุกโชนขึ้นจากปลายนิ้ว!
นี่คือ “เพลิงแท้สามรส” เกิดจากพลังชีวิต พลังปราณ และจิตวิญญาณของผู้บำเพ็ญ
ทั่วทั้งสำนักชางอวิ๋น มีเพียงศิษย์ในที่บรรลุขั้นหลอมปราณสมบูรณ์เท่านั้นจึงจะใช้ได้!
สะเก็ดไฟวูบผ่าน ร่างศิษย์รับใช้ลุกไหม้เป็นเปลวเพลิง เขายังไม่ทันส่งเสียงกรีดร้องก็ถูกเผาไหม้จนสิ้น
ชั่วพริบตา เหลือเพียงเถ้ากระดูก...
“พวกเจ้า เข้ามา!”
โจวอิ๋งซวงชี้นิ้วส่งๆ ไม่รู้บังเอิญหรือจงใจ นิ้วนั้นกลับชี้ไปยังหลี่หยวน ซึ่งกำลังจะก้าวออกมาขวางอยู่เบื้องหน้าทุกคน
สีหน้าหลี่หยวนเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาฝืนใจเดินเข้าไปในโถงหลอมโอสถ
“ศิษย์รับใช้หลี่หยวน คารวะศิษย์พี่โจว!”
หลี่หยวนประสานมือ เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้ กลับยิ่งเผยท่วงท่าสงบนิ่ง
โจวอิ๋งซวงมิได้หันกลับมา เพียงสั่งว่า “ทำความสะอาดเตาหลอมให้เรียบร้อย!”
หลี่หยวนหยิบพลั่วทองแดงขึ้นมาทันที กวาดเศษที่เหลือในเตาหลอมอย่างคล่องแคล่วว่องไว
เขาข้ามมิติมาเป็นศิษย์รับใช้ของสำนักชางอวิ๋นได้หนึ่งเดือนแล้ว
ทุกวันล้วนเห็นศิษย์รับใช้ตายจากไป
เสี่ยวฝูจื่อที่พักห้องเดียวกับเขา เมื่อวานมาทำงานในห้องหลอมโอสถ ยังไม่ทันก้าวเข้าไปก็พบว่าโจวอิ๋งซวงหลอมโอสถล้มเหลว
ผลคือถูกเผาตายอยู่นอกโถงหลอมโอสถ ด้วยข้อหาว่า “ยืนไม่เป็นระเบียบ ทำลายฮวงจุ้ยของห้องหลอมโอสถ”!
ในสำนักชางอวิ๋น ชีวิตศิษย์รับใช้ต่ำต้อยยิ่งกว่าสุนัขสุกร
ศิษย์ในอย่างโจวอิ๋งซวงใช้ศิษย์รับใช้ได้ตามใจ หากขัดหูขัดตาแม้เพียงนิด ก็สังหารได้ทันที...
เรื่องนี้ทำให้หลี่หยวนเข้าใจว่า ในสถานที่แห่งนี้ พลังและฐานะคือทุกสิ่ง ผู้ที่มีพลังและมีคุณค่าเท่านั้นจึงคู่ควรมีชีวิตอยู่ต่อ
หากไม่อยากถูกเข่นฆ่าตามอำเภอใจดุจสุกรแพะ ก็ต้องเป็นศิษย์ในให้ได้!
ศิษย์รับใช้ที่ต้องการเลื่อนขั้นเป็นศิษย์ใน นอกจากต้องบรรลุขั้นหลอมปราณหกชั้นแล้ว ยังต้องผ่านการทดสอบเลื่อนขั้นของสำนัก
การทดสอบเลื่อนขั้นจัดขึ้นเพียงทุกสามปี ผู้ที่ทำผลงานได้ยอดเยี่ยมเท่านั้นจึงจะได้เลื่อนขั้น!
ยามนี้หลี่หยวนยังไม่ถึงขั้นหลอมปราณชั้นหนึ่งด้วยซ้ำ
ไม่นานนัก เตาหลอมก็ได้รับการทำความสะอาดจนเสร็จ
ต่างจากศิษย์รับใช้คนอื่น หลี่หยวนยังจัดแยกสมุนไพรที่เหลือตามสรรพคุณยาไปด้วย
แท่นวางโอสถที่เคยรกระเกะระกะพลันดูเป็นระเบียบอย่างเห็นได้ชัด...
“ศิษย์พี่ ตอนนี้หลอมโอสถบำรุงปราณได้แล้ว!” หลี่หยวนเตือน
“เจ้ารู้จักโอสถบำรุงปราณด้วยหรือ?”
โจวอิ๋งซวงเหลือบมองอย่างอดแปลกใจไม่ได้ ศิษย์รับใช้คนหนึ่งกลับมองสมุนไพรแล้วรู้ได้ว่าใช้หลอมโอสถชนิดใด...
“ยามว่างจากงาน ข้ามักไปตลาดเชิงเขา ศึกษาสมุนไพรนานาชนิดและค้นคว้าสรรพคุณยา จึงเคยเห็นโอสถอยู่หลายชนิด”
หลี่หยวนตอบตามจริงด้วยสีหน้าสงบนิ่ง
โจวอิ๋งซวงมองหลี่หยวนด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย “ไม่เลว”
น้ำเสียงของนางฟังไม่ออกว่าพอใจหรือขุ่นเคือง ทว่าสีหน้าผ่อนคลายลงเล็กน้อย
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลี่หยวนกำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ทันใดนั้น โจวอิ๋งซวงก็เปลี่ยนเรื่องกะทันหัน
“แต่...ยังมีเศษเหลือที่ทำความสะอาดไม่หมด!”
หัวใจหลี่หยวนพลันบีบรัด
ในสถานที่เช่นนี้ ต่อให้มิได้ทำผิด ก็ยังอาจเสียชีวิตได้ทุกเมื่อ
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเมื่อทำผิด
เพราะฉะนั้น เขาจึงรอบคอบในทุกเรื่อง ตรวจทานซ้ำแล้วซ้ำเล่า
กากในเตาหลอมย่อมถูกทำความสะอาดหมดจดแล้ว
“นางกำลังคิดข่มขวัญสินะ...”
พูดจาคลุมเครือ แสร้งทำเป็นลึกล้ำ หรือแม้แต่กุเรื่องขึ้นมา ให้คนเบื้องล่างคาดเดาและครุ่นคิดกันเอง...
เพื่อให้ดูน่าเกรงขามจนคาดเดาไม่ออก
ก็เป็นเพียงกลอุบายที่ผู้มีอำนาจนิยมใช้เท่านั้น
หลี่หยวนฉุกคิดขึ้นมา “ขอศิษย์พี่โปรดชี้แนะ!”
โจวอิ๋งซวงมิได้ตอบ
นางเพียงประกบนิ้วทั้งสองเข้าด้วยกัน เพลิงแท้สามรสจากผู้บำเพ็ญขั้นหลอมปราณสมบูรณ์พลันพวยพุ่งออกจากปลายนิ้วอีกครั้ง
หลี่หยวนใจสะท้าน เหงื่อเย็นผุดซึมบนหน้าผากโดยไม่รู้ตัว
“สตรีผู้นี้ไม่ใช้เหตุผลเอาเสียเลย...”
ชั่วพริบตาถัดมา เปลวเพลิงที่ปลายนิ้วก็พุ่งวาบออกไป
ทว่าแยกเป็นสองสาย
เบื้องหลังหลี่หยวน ศิษย์รับใช้หลายคนที่เข้ามาพร้อมกันถูกเพลิงแท้กลืนกิน ร่างลุกไหม้ขึ้น
พริบตาเดียวก็กลายเป็นเถ้ากระดูก
แม้แต่เสียงกรีดร้องสักแอะก็ไม่มี
ถูกเผากลายเป็นเถ้าอยู่ที่เดิมอีกแล้ว!
ในเวลาเดียวกัน หลี่หยวนพบว่าโจวอิ๋งซวงกำลังจ้องมองตน
“เป็นเช่นนั้นจริง...”
“เพียงความคิดเดียวของผู้แข็งแกร่งก็กำหนดความเป็นความตายของผู้อ่อนแอได้ พลังต่างหากคือทุกสิ่ง!”
หลี่หยวนกลั้นหายใจ พยายามสงบสติอารมณ์อย่างยิ่ง
ทว่าแววตาของโจวอิ๋งซวงกลับนิ่งสงบราวสระน้ำเย็นเยียบ
“อย่างน้อยเจ้าก็ยังมีประโยชน์อยู่บ้าง”
หลี่หยวนผ่อนลมหายใจยาว
ให้ตายเถอะ ที่แท้ “เศษเหลือ” ที่โจวอิ๋งซวงพูดถึงก็คือคนเป็นๆ นี่เอง!
หลี่หยวนมิได้พูดอะไร เตรียมจะกวาดเถ้ากระดูก
เสียงของโจวอิ๋งซวงดังแว่วจากเบื้องหลัง
“จากนี้ไป เจ้าคอยปรนนิบัติข้าหลอมโอสถ!”
ร่างหลี่หยวนชะงักงัน ไอเย็นสายหนึ่งพุ่งจากฝ่าเท้าขึ้นถึงกระหม่อม
โจวอิ๋งซวงเห็นได้ชัดว่าเป็นสตรีวิปลาส!
การหลอมโอสถให้ความสำคัญกับจิตใจที่สงบนิ่งเป็นที่สุด ทว่าโจวอิ๋งซวงในยามนี้กลับมีจิตใจหุนหันพลุ่งพล่าน เปี่ยมด้วยจิตสังหาร ไม่เหมาะแก่การหลอมโอสถแม้แต่น้อย
ที่ร้ายกว่านั้นคือ สมุนไพรที่เหลือมีพอหลอมโอสถบำรุงปราณได้มากที่สุดเพียงสองครั้ง
โอกาสผิดพลาดมีน้อยยิ่ง
หากหลอมโอสถล้มเหลว นางคงไม่ระบายโทสะด้วยการฆ่าคนหรอกกระมัง...
“สตรีวิปลาสโจววางแผนหลอมโอสถ ศิษย์รับใช้เคราะห์ร้ายก้าวขึ้นแท่นประหาร?”
“ข้อกล่าวหาหนักหนาถึงเพียงนี้ ข้าจะแบกรับไว้คนเดียวได้อย่างไร!”
เรื่องหลอมโอสถ ไม่ว่าจะเป็นสมุนไพรหรือการควบคุมไฟ ล้วนมิใช่สิ่งที่ผู้อื่นจะสอดมือเข้าไปได้
คำว่าปรนนิบัติระหว่างหลอมโอสถ ก็ไม่พ้นรินชา ส่งน้ำ เช็ดเหงื่อ
สิ่งเหล่านี้ไม่เกี่ยวข้องกับความสำเร็จหรือล้มเหลวในการหลอมโอสถแม้แต่น้อย
แต่หากหลอมโอสถล้มเหลว โจววิปลาสย่อมไม่คิดเช่นนี้
นางจะคิดข้อกล่าวหาประหลาดนานัปการ โยนความผิดที่หลอมโอสถล้มเหลวให้ศิษย์รับใช้ แล้วใช้เพลิงแท้สามรสส่งพวกเขาขึ้นสวรรค์...
ขณะที่โจวอิ๋งซวงเริ่มหลอมโอสถแล้ว...
สมองของหลี่หยวนเริ่มหมุนอย่างบ้าคลั่ง
“สตรีวิปลาสต้องการเพียงคนที่เป็นประโยชน์ต่อนาง...”
“ต้องหาทางแสดงคุณค่าของตนให้นางเห็น จนนางตัดใจสังหารข้าไม่ลง!”