ทันทีที่ก้าวออกจากประตู กลิ่นอายทั่วร่างของหลี่หยวนก็ถูกโถดำใบเล็กบดบัง จนไม่ต่างจากคนธรรมดา
ในเวลาเดียวกัน ณ หุบเขาร้อยบุปผา
หวงซื่อเหยียนกระวนกระวายราวกับมดบนกระทะร้อน เดินวนไปมาไม่หยุด ทั้งยังมองไปยังปากหุบเขาเป็นระยะ ดวงตาเฝ้ารอจนแทบถลน
ช่างมีท่าทีประหนึ่งหญิงสาวในห้องหอที่ชะเง้อคอรอสามีกลับบ้าน
หลี่หยวนไม่มาเป็นเวลาสามวันแล้ว
ตั้งแต่เกิดมา นี่เป็นครั้งแรกที่มีใครทำให้เขาคิดถึงจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ!
เขาแทบอดใจไม่ไหว อยากวิ่งไปหาหลี่หยวน
แต่ก็กลัวว่าหากโผล่ไปอย่างผลีผลาม จะทำลายแผนการของหลี่หยวนจนเสียเรื่อง
ขณะที่เขากำลังกลัดกลุ้มจนแทบทนไม่ไหว หลี่หยวนก็ปรากฏตัวขึ้น
“ศิษย์พี่หวง ขอคุยด้วยสักครู่!”
หลี่หยวนก้าวฉับ ๆ สีหน้าเจือความตึงเครียดอยู่เล็กน้อย
หวงซื่อเหยียนเผยสีหน้ายินดี ก่อนเดินตามไปอย่างเร่งร้อน
“เป็นอย่างไรบ้าง น้องชาย ได้โอสถบำรุงปราณมากี่เม็ด?”
หวงซื่อเหยียนถูมือ ใบหน้าปิดบังความยินดีไม่มิด
หลี่หยวนหันกลับมามองเขาแล้วกล่าวว่า “ศิษย์พี่หวง เรื่องโอสถดูเหมือนจะถูกจับได้แล้ว”
เพียงประโยคเดียวก็ประหนึ่งน้ำเย็นสาดรดศีรษะ หวงซื่อเหยียนหนาวสะท้านไปทั้งใจ!
“แล้วจะทำอย่างไรดี?”
หวงซื่อเหยียนหน้าตาตื่น
ศิษย์รับใช้ลอบขโมยโอสถ นั่นมีโทษถึงตาย
ยามนี้เขายังไม่ได้เลื่อนขั้น หากถูกพัวพันเข้า ผลที่ตามมาย่อมเกินกว่าจะคาดคิด
หลี่หยวนกล่าวอย่างร้อนใจว่า “ขอศิษย์พี่ช่วยข้าด้วย คืนโอสถบำรุงปราณสองเม็ดนั้นไปก่อน ขอเพียงผ่านพ้นเรื่องครั้งนี้ไปได้ ข้าจะหามาเพิ่มอีกหลายเม็ด เพื่อตอบแทนศิษย์พี่แน่นอน!”
“นี่...ไม่ได้หรอก โอสถบำรุงปราณสองเม็ดนั้น ข้าหลอมใช้ไปแล้ว!”
หวงซื่อเหยียนกลอกตา ของที่ได้มาอยู่ในมือแล้ว ไม่มีทางคายคืนออกไปเด็ดขาด!
ขณะเดียวกัน เขาก็ตระหนักว่าหลี่หยวนกลายเป็นปัญหา หากพลาดเพียงนิดเดียวก็อาจเผาตัวเองไปด้วย
ต้องรีบกำจัดทิ้งโดยเร็ว!
“น้องชายอย่าเพิ่งลน ข้ายังมีเงินเก็บอยู่บ้าง เดิมทีตั้งใจจะเก็บไว้เป็นทางหนีทีไล่”
“ยามนี้คงต้องไปซื้อโอสถบำรุงปราณสองเม็ดจากตลาดนอกเขาในราคาสูง เพื่อช่วยให้เจ้าผ่านพ้นเคราะห์ครั้งนี้”