หลินอีที่เริ่มหิวแล้วเหยียดตัวขึ้น มือก็ล้วงหยิบน้ำสารอาหารจากกระเป๋าด้านข้างของเป้ขึ้นมาอย่างสะดวก เปิดฝาแล้วดื่มรวดเดียวสองสามอึก
ยังเป็นรสสตรอว์เบอร์รีเหมือนเดิม ไม่ต่างจากลังที่เธอตุนไว้ในกระท่อมแถบชานเมืองวงแหวนที่สิบแปดเลย
ของเหลวเย็นซ่านอยู่ในปาก ให้สัมผัสจืด ๆ เหมือนน้ำและมีรสหวานแบบสังเคราะห์จาง ๆ ที่แทบสัมผัสไม่ได้ เอาจริง ๆ ก็พอรับได้
เธอเม้มปากสองสามที ยัดหลอดเปล่ากลับเข้าไปในกระเป๋าด้านข้างของเป้ แล้วใช้ปลายแขนเสื้อเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก
ความชื้นริมทะเลยามค่ำคืนสูงมาก ผมของเธอชื้นแฉะจากลมทะเลและไอเหงื่อจนแทบไม่แห้ง ปอยผมหน้าผากจับกันเป็นช่อ ๆ แนบผิว ราวกับมีใยแมงมุมเค็ม ๆ ฉาบอยู่ชั้นหนึ่ง
เสื้อผ้าก็ไม่ต่างกันนัก ปลายแขนเสื้อกับขากางเกงเปียกโชก แนบตัวทั้งเย็นทั้งหนัก
เธอขยับเอวและหลังที่เมื่อยล้าจากการก้มอยู่นาน กระดูกลั่นกรอบแกรบสองครั้ง ก่อนจะเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน
บนผิวน้ำมีแสงไฟจากเรือกะพริบวูบวาบ ดวงดาวเหนือศีรษะถูกเมฆบางบดบังจนปรากฏให้เห็นบ้างหายไปบ้าง ส่วนหาดเลนหลังน้ำลงนั้นเป็นสีเทาหม่นใต้แสงไฟคาดศีรษะ ราวกับปูด้วยผ้าซาตินเก่าชื้นแฉะผืนหนึ่ง
“ต่อเลย” เธอให้กำลังใจตัวเองเบา ๆ แล้วกลับไปย่อตัวลงย้ายก้อนหินอีกครั้ง
ยิ่งบริเวณแนวหินใกล้ร่องลึกใต้ทะเลมากเท่าไร หินก็ยิ่งใหญ่ขึ้น และมีสิ่งซ่อนอยู่ข้างใต้มากขึ้นเท่านั้น
หลินอีหมายตาหินแนวปะการังสีน้ำตาลอมเทาก้อนหนึ่งที่ฝังอยู่ในทรายโคลนไปครึ่งก้อน มันมีขนาดไม่น้อย ผิวด้านบนมีสาหร่ายทะเลแห้งกรังปกคลุมอยู่ชั้นหนึ่ง ตรงขอบยังมีเพรียงหัวหอมแหลมคมขึ้นเป็นกระจุก
เธอลองดันดู แต่หินกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย
เธอเปลี่ยนมุม ใช้สองมือยันผิวหินแล้วออกแรงดันด้วยไหล่ ต้องใช้แรงอยู่พักใหญ่กว่าจะงัดหินให้เผยอขึ้นจากทรายได้เป็นช่อง
น้ำทะเลพลันผุดขึ้นมาจากใต้ก้อนหินดังจ๋อม พร้อมฟองอากาศเล็ก ๆ และกลิ่นคาวทะเล