ทันทีที่ป้ายสีเขียวร่วงลงสู่แม่น้ำใต้ดิน หลินอีก็รู้ว่าต้องแย่แน่
ผิวน้ำราวกับถูกบางสิ่งกระแทกจากด้านล่างอย่างแรง กลิ่นคาวพุ่งเข้าปะทะใบหน้า
เสิ่นเยี่ยนเจาตอบสนองอย่างรวดเร็ว เขากระชากหลินอีไปไว้ด้านหลัง มือขวารวบรวมพลังวิญญาณสีฟ้าอ่อนเป็นก้อน ก่อนซัดใส่เงาดำที่พุ่งทะลุผิวน้ำขึ้นมา
สิ่งนั้นยืดตัวขึ้นจากแม่น้ำครึ่งท่อน สายน้ำไหลลงจากร่างของมันราวกับม่าน
คราวนี้หลินอีจึงมองเห็นชัดเจน มันคืองูยักษ์ ข้างคอมีเยื่อเนื้อสองแผ่นพองนูน ลำตัวสีเทาดำทั้งตัว ใต้เกล็ดคล้ายมีลวดลายสีแดงคล้ำไหลเวียนอยู่
หัวของมันใหญ่เกือบเท่ากะละมัง ดวงตาตั้งฉากสีอำพันเย็นเยียบวาบขึ้นท่ามกลางแสงสลัว ราวกับดาวหนาวเย็นสองดวงที่จมอยู่ใต้น้ำ
หัวใจหลินอีบีบรัดราวกับถูกใครกำไว้
มีแค่พวกเขาสองคน แถมพลังวิญญาณยังขาดแคลน ต่อให้สู้ตรง ๆ ก็ไม่มีทางเอาชนะได้
“หลินอี เจ้าพอจะกักมันไว้ได้หรือไม่?” เสิ่นเยี่ยนเจาถอยไปพลาง ล่อให้งูยักษ์ขึ้นฝั่งไปพลาง
งูยักษ์ว่ายออกจากแม่น้ำมาเกือบครึ่งตัว ส่วนลำตัวยังแช่อยู่ในน้ำ แต่หัวของมันยื่นขึ้นมาบนฝั่งแล้ว ลิ้นแฉกแลบออกมาส่งเสียงฟ่อ ๆ กลางอากาศ
หลินอีกัดฟัน กระตุ้นเถาวัลย์หลายเส้นให้ผุดขึ้นจากพื้น