บทที่ 40 ของขวัญ
เหวินหวานจูงหลินอีเข้าไปในห้องรับแขก แล้วเอื้อมมือปิดประตูตามหลัง
หลินอีหย่อนตัวลงบนโซฟานุ่มนิ่ม ร่างแทบจมหายลงไปครึ่งตัว
ห้องรับแขกของวิลล่าหลังนี้กว้างมาก แสงแดดลอดผ่านม่านโปร่งเข้ามา ทำให้ทั่วทั้งห้องสว่างไสว
หลินอีขยับกระเป๋าสะพายมาไว้ด้านหน้า แล้วหยิบขวดของเยลลี่ออกมาวางบนโต๊ะเบา ๆ
เยลลี่ว่ายวนอยู่ในขวดรอบหนึ่ง ก่อนจะเกาะขอบขวดแล้วโผล่หัวสีชมพูออกมาครึ่งหนึ่ง ดวงตาเล็ก ๆ กวาดมองสถานที่แปลกหน้าอย่างใคร่รู้
“ของดีอะไรเหรอ?” หลินอีเข้าเรื่องทันที สายตากวาดมองโต๊ะกลางไปมา
เธอหันไปมองทางประตู “แล้วซูจิ่งหงส์ล่ะ เขาน่าจะมาถึงก่อนฉันไม่ใช่เหรอ?”
หลินอีชะเง้อมองไปด้านหลัง ภายในห้องมีพวกเธออยู่แค่สองคนจริง ๆ
“คงเอากระเป๋าไปเก็บแล้วมั้ง ตอนฉันเห็นเขา ข้าวของเต็มไม้เต็มมือไปหมด” เหวินหวานตอบส่ง ๆ ก่อนจะหันกลับมา แล้วเริ่มมองหลินอีตั้งแต่หัวจรดเท้า
เธอมองซ้ายทีขวาที จนหลินอีรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว
“มองอะไรน่ะ?” หลินอีขยับตัวหนีเข้าไปในโซฟา
เหวินหวานยื่นมือออกมาทันควัน บีบแก้มหลินอีแล้วดึงเบา ๆ
“อ้วนขึ้น...ก็ดีแล้ว” เหวินหวานยิ้มอย่างปลื้มใจ น้ำเสียงเหมือนแม่คนหนึ่งไม่มีผิด
แก้มหลินอีถูกบีบจนแดง ดูกลมขึ้นกว่าแต่ก่อนอยู่หน่อยจริง ๆ
ช่วยไม่ได้ ช่วงหลายวันนี้ไม่เพียงกินวันละห้ามื้อโดยไม่เคยขาด ขนมสารพัดก็มีให้กินทุกครั้ง ทั้งยังมีอาหารทะเลจานใหญ่สลับกันมาไม่เว้นวัน อ้วนขึ้นแค่นี้ก็ถือว่ายังยั้งไว้มากแล้ว
หลินอีเพิ่งจะอ้าปาก ขวดเยลลี่บนโต๊ะก็ขยับขึ้นมาเสียก่อน