เมื่อมองลูกแมวตัวจ้อยทั้งสามตัว ทั้งสองก็ใจอ่อนยวบ น่ารักเกินไปแล้ว (｡･ω･｡)ﾉ♡
ก้อนขนตัวน้อยนั่งหมอบอยู่ตรงปากถ้ำ กางปีกออกครึ่งหนึ่งบังลูก ๆ ไว้ พลางเงยหน้ามองหลินอีและร้องเมี้ยว ๆ
ร้องเสร็จก็ก้มลงใช้จมูกดุนผลไม้ลูกหนึ่งตรงปากถ้ำ
มันดุนผลไม้ให้ขยับออกมาเล็กน้อย ก่อนจะร้องเรียกหลินอีอีกสองครั้ง
หลินอีกับเหวินหวานมองหน้ากันอย่างงุนงง
“นี่อยากเอามาแลกของกับข้าหรือ?” หลินอีชี้ตัวเองอย่างสงสัย
เหวินหวานลูบคางครุ่นคิด ก่อนดวงตาจะเป็นประกายขึ้นมาแล้วดีดนิ้วดังเป๊าะ “หรือมันจะอยากกินอาหารที่เจ้าทำ? เมื่อกี้มันก็โผล่มาตอนพวกเรากำลังกินกันพอดีนี่นา”
หลินอีคิดดูแล้วก็เห็นว่ามีเหตุผล
นางล้วงขนมชิ้นหนึ่งออกจากกระเป๋าสะพาย หักเป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วยื่นให้
ก้อนขนตัวน้อยขยับเข้ามาดม แต่ไม่ได้กิน กลับถอยไปแล้วดุนไปทางลูกแมวทั้งสามสองที พร้อมส่งเสียงเมี้ยวเบา ๆ
หลินอีเข้าใจในทันที “อ๋อ อยากได้อาหารให้ลูกแมวกินสินะ”
นางรีบค้นหาของ
ในกำไลมีของอยู่ไม่น้อย แต่ส่วนใหญ่เป็นพืชวิญญาณ ยา และเครื่องปรุง แทบไม่มีอะไรที่เหมาะให้ลูกแมวกิน
เหวินหวานเองก็ค้นแหวนมิติไปด้วย พลางไล่บอกของที่เจอ “ท้อวิญญาณอบแห้ง ไม่ได้ กัดไม่ไหว เนื้อแห้ง เค็มเกินไป เหล้าผลไม้ ไม่ได้...” ค้นอยู่ตั้งนาน สุดท้ายก็แบมือออก “นี่ก็ไม่ได้ นั่นก็ไม่ได้ ข้าไม่มีอะไรแล้ว”
ก้อนขนตัวน้อยนั่งหมอบตรงปากถ้ำมองพวกนาง ปลายหางแกว่งไหวเบา ๆ แววคาดหวังในดวงตากลมโตค่อย ๆ มอดลง
หลินอีนึกถึงน้ำผึ้งวิญญาณที่เก็บมาก่อนหน้านี้ขึ้นมาได้ จะลองดูดีไหมนะ
นางหยิบออกมาขวดเล็ก น้ำผึ้งวิญญาณมีเนื้อเนียนนุ่ม รสหวานละมุน หากเจือจางแล้วน่าจะใช้ได้