ทุ่นลอยไหวอยู่บนผิวน้ำครู่หนึ่ง ทว่าทะเลกลับนิ่งสนิท
หลินอีไม่รีบร้อน คุณสมบัติพื้นฐานของนักตกปลาคือการนั่งรออย่างอดทน
เธอล้วงหยิบเนื้อท้อวิญญาณตากแห้งจากกระเป๋า บิออกมาชิ้นเล็ก ๆ ใส่ปากเคี้ยวช้า ๆ แล้วแบ่งอีกชิ้นให้เยลลี่
เยลลี่ประคองเนื้อผลไม้แห้งไว้ แล้วค่อย ๆ เคี้ยวอย่างเงียบเชียบ
ผ่านไปอีกราว 15 นาที จู่ ๆ ทุ่นก็จมวูบลงไป
หลินอีเด้งตัวลุกขึ้น คว้าคันเบ็ดไว้แน่น
ปลายคันโค้งเป็นวง สายเบ็ดตึงเปรี๊ยะ
เธอรีบสาวสายกลับมา ไม่กล้าออกแรงมากเกินไปเพราะกลัวสายขาด แต่ก็ไม่กล้าผ่อนแรงเกินไปเพราะกลัวปลาหนี
หลังจากปล่อยให้ปลาว่ายวนไปมาหลายรอบ ในที่สุดมันก็ถูกลากมาถึงข้างเรือ
มันเป็นปลาทะเลสีเทาเงินทั้งตัว อืม น่าจะเป็นปลาทะเลธรรมดา เดี๋ยวค่อยถามลูกเรือคนอื่นดู
หลินอีปลดปลาออกจากเบ็ด ใส่ลงถังน้ำข้างตัว จากนั้นเกี่ยวเหยื่อใหม่แล้วเหวี่ยงเบ็ดออกไปอีกครั้ง
ในช่วงครึ่งชั่วโมงต่อมา เธอตกได้อีกสามตัว แต่ละตัวเล็กกว่าตัวก่อนหน้า
ตัวใหญ่ที่สุดพอ ๆ กับตัวแรกที่ตกได้ ส่วนตัวเล็กที่สุดมีขนาดเท่าฝ่ามือเท่านั้น
น้ำในถังแตกกระเซ็น ปลาหลายตัวเบียดกันอยู่ข้างใน ดูคึกคักไม่น้อย
หลินอีมองปลาหลายตัวในถังแล้วรู้สึกภูมิใจกับผลงานของตัวเองอยู่เหมือนกัน
มิน่าล่ะถึงเห็นมุกนักตกปลาหลงทางในเขตเมืองอยู่บ่อย ๆ ถ้าฉันตกปลาได้ตัวใหญ่ขนาดนั้น ฉันก็คงต้องเอาไปอวดให้ทั่วเหมือนกัน
พอได้ปลามาบ้าง หลินอีก็ปั้นเหยื่อให้ใหญ่ขึ้นอีกก้อน