“ในเมื่อรู้แล้วว่าเขาอยู่ที่ใด ก็จับกุมตัวกลับกรมไปเถิด!” ฉู่กวนกล่าวอย่างเรียบเฉย
หวังโส่วเต๋อเห็นฉู่กวนพยักหน้า ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบสาวเท้าพุ่งเข้าไปด้านในทันที
เขาเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋นอายุราวห้าสิบปี ปกติสุขสบายจนไม่ต้องลงแรง ทั้งยังลงพุงอยู่ไม่น้อย ทว่าครั้นออกวิ่งยามนี้กลับว่องไวราวเสือ
ขณะวิ่งยังแผดเสียงตะโกนสุดกำลัง “กรมต้าหลี่ซื่อกำลังปฏิบัติหน้าที่! ผู้ไม่เกี่ยวข้องหลีกไป! ผู้ขัดขวางมีความผิดร่วม!”
คนสามสี่สิบคนที่ตามหลังมา ต่างพากันกรูเข้าไปด้านในอย่างเอิกเกริก
หลี่หยวนหล่างยืนตะลึงอยู่กับที่ครู่ใหญ่ มองแผ่นหลังของหวังโส่วเต๋อที่พุ่งนำไปไกล ร่างทั้งร่างแข็งค้างด้วยความงุนงง
ผู้ตรวจการหวังผู้นี้ปกติเป็นคนประนีประนอมในที่ว่าการ ทั้งก้มหัวเออออต่อผู้บังคับบัญชา ทั้งหลับตาข้างหนึ่งให้ผู้ใต้บังคับบัญชา งานใดผลักได้ก็ผลัก ถ่วงได้ก็ถ่วง
วันนี้กินยาผิดสำแดงอะไรมาหรือไร?
ถึงได้กล้าหาญขนาดนี้?
ที่นี่คือจวนตระกูลเซียว! ตระกูลฝ่ายมารดาของเซียวกุ้ยเฟย!
จวนขุนนางขั้นสามผู้มีตำแหน่งสูง!
หวังโส่วเต๋อ เจ้าเป็นเพียงผู้ตรวจการขั้นห้า กลับพุ่งเข้าไปตรง ๆ เช่นนี้ หากตระกูลเซียวพลิกหน้าหรือคิดบัญชีเอาภายหลัง...
หลี่หยวนหล่างยิ่งคิด ขาทั้งสองก็ยิ่งอ่อนแรง
แต่เมื่อมองคนของกรมต้าหลี่ซื่อที่พากันบุกเข้าไปทีละคน แล้วหันกลับไปเห็นเงาร่างในชุดเขียวซึ่งนั่งอยู่บนหลังม้าเบื้องหลัง ใบหน้านั้นสงบนิ่งจนแทบจะเย็นชา
เขากัดฟันแน่น
“ตายก็ตาย!”
หลี่หยวนหล่างกระทืบเท้า รวบชายเสื้อขุนนางขึ้นแล้ววิ่งตามไป
ลานหน้าจวนตระกูลเซียวไม่ได้กว้างขวางนัก
ระเบียงทางเดินคดเคี้ยว ศาลาและสิ่งปลูกสร้างตั้งเรียงรายสลับกัน