โจวเหมี่ยนมองฉู่กวนพลางหัวเราะเยาะ
เดิมทีเขาคิดว่าเมื่ออีกฝ่ายเห็นพวกเขาสามคนล้อมเอาไว้ อย่างน้อยก็คงเผยสีหน้าหวาดกลัวออกมาบ้าง
ทว่าฉู่กวนกลับยืนอยู่กลางเนิน มือไพล่หลัง อาภรณ์สีเขียวสะบัดพลิ้วตามสายลมภูเขา บนใบหน้าไม่มีแววตึงเครียดแม้แต่น้อย
“ฉู่กวน ไอ้เดรัจฉานน้อย เจ้านี่ช่างกล้าไม่เบา หากเป็นคนอื่น พอเห็นพวกเราสามคนรออยู่ที่นี่ สิ่งแรกที่ทำคงเป็นการหันหลังหนี แต่เจ้ากลับกล้าทำตรงกันข้าม ช่างทำให้ข้าแปลกใจจริง ๆ!”
โจวเหมี่ยนหัวเราะเยาะ สายตาที่มองฉู่กวนราวกับกำลังมองคนโง่
อิ๋นจิ่วเหนียงกอดอก หัวเราะหยันแล้วกล่าวว่า “ก็แค่โง่เขลาเท่านั้น เขาคงไม่คิดจริง ๆ หรอกกระมังว่า แค่คนเดียวจะสู้พวกเราสามคนได้?”
เฒ่ากระดูกแห้งมิได้หัวเราะ นิ้วมือผอมแห้งค่อย ๆ ลูบคลำอยู่ในแขนเสื้อ ดวงตาขุ่นมัวจับจ้องฉู่กวนโดยไม่เอ่ยวาจา
ฉู่กวนยืนไพล่หลังอยู่กลางเนิน แม้แต่เปลือกตาก็ไม่ยกขึ้น สายตากวาดผ่านใบหน้าของทั้งสามอย่างเรียบเฉย
“เลิกพูดไร้สาระ ลงมือมาได้เลย ข้าจะดูสักหน่อยว่าพวกเจ้าสามคนมีความสามารถอะไร ถึงกล้าดักสังหารข้าที่นี่”
“หากวันนี้พวกเจ้าฆ่าข้าไม่ได้ ก็อย่าหาว่าข้าชำระบัญชีกับขุมกำลังเบื้องหลังของพวกเจ้า”
ฉู่กวนเอ่ยขึ้นอย่างสุขุม ไม่แสดงความร้อนรนแม้แต่น้อย ทว่าน้ำเสียงแฝงแววข่มขู่
ถ้อยคำนี้เมื่อเข้าหูทั้งสาม ก็ไม่ต่างจากถูกตบหน้าต่อหน้า
รอยยิ้มบนใบหน้าโจวเหมี่ยนชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะเลือนหายไป
เขาคือโหวฉางซิ่นผู้ยิ่งใหญ่ ครองความเป็นใหญ่ทั่วชายแดนตะวันตกมานานกว่าสิบปี เคยมีใครกล้าพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงเช่นนี้บ้าง?