สวี่จิ้งหยางไม่คุ้นชินกับการที่ผู้อื่นเข้ามากอดรัดแนบชิดถึงเพียงนี้
นางขมวดคิ้ว ใช้มือกดศีรษะเล็ก ๆ ของเขาให้ถอยห่างออกไปเล็กน้อย
“เจ้าไปเก็บใบไม้ร่วงที่เหมือนกันทุกประการมาสิบใบ แล้วข้าจะพิจารณาสอนเจ้า”
คุณชายน้อยรับคำอย่างว่องไว ก่อนวิ่งออกไปยังลานด้านนอก
เมื่อเขาจากไป ลานบ้านก็สงบลงเสียที
กัวหรงปาดเหงื่อบนหน้าผาก
“ตั้งแต่ส่งเจ้าหนูนี่มา เขาก็ไม่ฟังคำใครเลย นับว่ายากนักที่จะยอมฟังเจ้า”
“เป็นบุตรบ้านใดกัน ถึงทำให้อาจารย์ใหญ่ยอมสอนด้วยตนเอง?”
สวี่จิ้งหยางจำได้ว่ากัวหรงเลิกรับศิษย์มาหลายปีแล้ว
กัวหรงยิ้ม “เป็นบุตรของผู้สูงศักดิ์คนหนึ่ง เจ้านั่งก่อน ข้าจะชงชาร้อนให้สักถ้วย”
ยามที่นางตายในชาติที่แล้ว อาจารย์ทั้งสองของนางก็จากไปติดต่อกันแล้ว
หากพวกเขายังอยู่ บางทีนางคงไม่ต้องตายอย่างน่าอนาถถึงเพียงนั้น
“มาเถิด หนูหยาง ดื่มชา” กัวหรงยกถาดชาเข้ามาแล้วนั่งลงข้างนาง
หลังดื่มชาร้อนหมดถ้วย กัวหรงก็ยิ้มกล่าวก่อนว่า “เจ้าสุขุมขึ้นมาก ดูท่าลมทรายชายแดนจะหล่อหลอมผู้คนได้จริง”
เขาไม่รู้เรื่องที่สวี่จิ้งหยางปลอมตัวเป็นชายสวมบทบาทแทนบิดาออกรบ เพียงเข้าใจว่านางติดตามพี่ชายไปชายแดนจริง ๆ
สวี่จิ้งหยางกลับยิ้มขื่น “อาจารย์ใหญ่ ข้าพบเรื่องลำบากเข้าแล้ว”
“เรื่องใด?” กัวหรงพลันจริงจังขึ้น
สวี่จิ้งหยางเล่าสถานการณ์ของตนอย่างรวบรัด เว้นรายละเอียดไปมากมาย กล่าวเพียงว่ามารดาของนางลำเอียงรักใคร่สวี่โหรวเจิงเพียงใด
“มารดาข้าต้องการรับสวี่โหรวเจิงเป็นบุตรบุญธรรม อีกไม่กี่วันก็จะเปิดห้องบรรพบุรุษเชิญผู้ใหญ่ในตระกูล ข้าจึงอยากขอยืมคนจากท่านสักคน เป็นผู้มีอิทธิพลในราชสำนักและช่วยพูดความเป็นธรรมให้ข้าได้”