“หย่าร้าง?” กั๋วกงเวยชะงักงัน
เขาค่อย ๆ ก้มศีรษะ มองกระดาษกับพู่กันในอ้อมแขน
สวี่จิ้งหยางเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน “ท่านแม่หึงหวง จึงแสร้งวางเพลิงเพื่อหาโอกาสจัดการปานี้อนุ แต่ท่านพ่อ ท่านเป็นประมุขของเรือน เพียงเพราะท่านโปรดปรานอนุ ท่านแม่ก็ใช้เล่ห์กลเช่นนี้ หากเกิดขึ้นอีกครา ท่านจะทนไหวหรือ?”
กั๋วกงเวยสะดุ้งเล็กน้อย
เมื่อนึกว่าตนถูกหลอก ย่อมต้องโกรธเป็นธรรมดา
แต่หากหย่าร้างโดยไม่มีเหตุผลที่เปิดเผยได้ พอแพร่งพรายออกไป มิใช่จะกลายเป็นเรื่องให้ผู้คนหัวเราะเยาะหรือ?
กั๋วกงเวยเริ่มลังเล กลับตำหนิสวี่จิ้งหยางเสียอีก “ข้ากับแม่เจ้าเป็นสามีภรรยากันมาหลายปี เหตุใดเจ้าไม่ช่วยพูดให้นางสักคำ?”
สวี่จิ้งหยางกล่าว “เรื่องนี้กระทบถึงความปลอดภัยของท่านพ่อ ทำให้ท่านเข้าใจผิดว่าขาหัก เรื่องร้ายแรงถึงเพียงนี้ หากข้ายังช่วยพูดให้นาง ข้ายังนับเป็นบุตรสาวของท่านได้หรือ?”
“หากข้าไม่อยู่ข้างท่าน ในจวนนี้ยังมีผู้ใดอยู่ข้างท่านอีก? โหรวเจิงกับพี่หมิงเจิงต่างก็ฟังคำท่านแม่ เมื่อครู่พี่หมิงเจิงยังคิดจะรับโทษแทนโหรวเจิงด้วยซ้ำ”
กั๋วกงเวยฟังแล้วรู้สึกชื่นใจ พลันด่าต่ออีกประโยค “สวี่หมิงเจิงเจ้าคนเลอะเลือน ข้าไปทำเวรกรรมอะไรไว้ ถึงได้มีบุตรชายเช่นนี้?”
จากนั้นกั๋วกงเวยก็เปลี่ยนเรื่อง “หย่าร้างเป็นเรื่องใหญ่เกินไป ข้ายังอยากให้โอกาสแม่เจ้าอีกสักครั้ง”
ตรงกับความคิดของสวี่จิ้งหยางพอดี
“เช่นนั้นก็ให้ท่านแม่พักผ่อนให้เต็มที่เถิด ให้ท่านวางมือจากการดูแลเรือน และส่งมอบอำนาจจัดการเรือนหลังให้ผู้อื่น”
“จะทำเช่นนั้นได้อย่างไร? แม่เจ้าเป็นนายหญิง หากไม่มีนาง ใครจะจัดการเรือนหลัง เจ้าหรือ?”
“ข้ายังไม่ได้ออกเรือน ย่อมไม่เหมาะสมอยู่แล้ว” สวี่จิ้งหยางกลับยิ้ม “มิใช่ว่ายังมีท่านป้าใหญ่หรือ?”