“เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องบอกนาง นางกลับมาก็ทำให้เจ้าต้องเสียใจมากพอแล้ว ในฐานะมารดา ข้าจะปล่อยให้แม้แต่ตำแหน่งคุณหนูแห่งจวนกั๋วกงเวยก็ยังให้เจ้าไม่ได้อีกหรือ” สวี่หมิงเจิงกล่าวเสริมว่า “พี่หญิงโหรวเจิงรักษาขาของท่านพ่อจนหายดี สมควรมีชื่ออยู่ในทะเบียนตระกูลนานแล้ว!”
“เรื่องนี้อีกไม่กี่วันก็จัดการแล้ว ข้าบอกท่านพ่อของพวกเจ้าไว้แล้ว เหลือเพียงเชิญผู้ใหญ่ในตระกูลมาเท่านั้น” ฮูหยินสวี่กล่าว
สวี่โหรวเจิงซบลงในอ้อมแขนฮูหยินสวี่ เอ่ยเสียงอ่อนหวานว่า “ท่านแม่ มีท่านรักใคร่เช่นนี้ช่างดีเหลือเกิน เจิงเอ๋อร์ยินดีมอบทุกสิ่งให้พี่หญิงใหญ่ ขอเพียงมีท่านแม่ก็พอแล้ว”
“เด็กโง่เอ๋ย แม่รักพวกเจ้าทั้งสองคนอยู่แล้ว” ฮูหยินสวี่โอบกอดพี่น้องทั้งสอง พลางยิ้มออกมา
หลายวันติดต่อกัน สวี่หมิงเจิงไม่กล้ามาหาเรื่องนางอีก
แม้สวี่จิ้งหยางจะพักอยู่ในเรือนพิว้หัว แต่กลับเงียบเหงาไร้ผู้คนยิ่งนัก
ฮูหยินสวี่ไม่ได้จัดสาวใช้หรือแม่นมให้แม้แต่คนเดียว มีเพียงจู๋อิ่งที่คอยปรนนิบัติใกล้ชิด
สาวใช้กวาดลานจะมาเพียงวันละครั้ง กวาดลานอย่างขอไปทีเสร็จแล้วก็รีบจากไป
จู๋อิ่งรู้สึกไม่เป็นธรรมแทนสวี่จิ้งหยางยิ่งนัก
“คุณหนูโหรวเจิงใช้เงินซื้อสมุนไพรราคาแพง ไปรักษาแผลที่เอวของคุณชายรองจนหายดี ฮูหยินใหญ่ก็เอ่ยชมไม่ขาดปาก…นางมีสิทธิ์อันใดเอาความมั่งคั่งที่คุณหนูใหญ่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อ ไปสร้างชื่อเสียงดีงามให้ตนเอง?”
รางวัลทั้งหมดที่จวนกั๋วกงเวยได้รับ ล้วนแลกมาด้วยความชอบทางทหารของแม่ทัพเสินเช่อ
เงิน ที่ดิน และไร่นาทั้งหมดล้วนอยู่ในกำมือฮูหยินสวี่
นายหญิงในจวนทั่วไป เมื่อลูกสาวอายุได้สิบสอง ก็มักเริ่มสั่งสอนนางให้รู้จักจัดการกิจการในเรือนและบัญชีทีละน้อย