สายลมฤดูใบไม้ผลิเดือนสองคมกริบราวกรรไกร วันนี้ท้องฟ้าครึ้ม ลมที่พัดมาจึงเย็นอยู่บ้าง
สวี่จิ้งหยางคลุมผ้าพาดไหล่ลายจินตู้จวน สวมกระโปรงสีหลานอันเรียบงาม ประดับผมด้วยดอกไม้ไข่มุกสีเดียวกัน แล้วมุ่งหน้าไปยังเรือนหลัก
เพิ่งไปถึงเรือนหลัก ภาพตรงหน้าก็ทำให้นางตกตะลึง
ผู้ติดตามเจ็ดแปดคนช่วยกันหามโคมผีเสื้อเข้ามา สูงเท่าคนผู้หนึ่ง ยาวสองช่วงแขน
แม้ทำออกมาขนาดใหญ่ แต่โครงสร้างโดยรวมกลับประณีตแยบยล ดูราวกับมีชีวิต
ปีกผีเสื้อใช้เส้นทองคำกับหยกสานสลับกันเป็นลวดลาย ลำตัวพันด้วยผ้าโปร่งไหมหิมะราคาแพง ภายในตั้งตะเกียงนิรันดร์ซึ่งใช้น้ำมันเงือกเป็นเชื้อเพลิง
สวี่จิ้งจือกับสวี่จิ้งเมี่ยวได้ยินข่าว ต่างรีบรุดมาดู
เมื่อเห็นโคมผีเสื้อ ทั้งสองก็พากันตกตะลึง
สวี่จิ้งจือยกมือปิดปาก เอ่ยอย่างประหลาดใจว่า “โคมล้ำค่า! เหตุใดจึงมาอยู่ที่บ้านเราได้?”
ท่านป้าใหญ่เหลียงซื่อหันมามอง “เช้าตรู่วันนี้มีคนส่งมาถึงหน้าประตู ระบุชื่อชัดเจนว่ามอบให้จิ้งหยาง”
สายตาของทุกคนพากันจับจ้องไปที่สวี่จิ้งหยาง
แม้แต่นางเองก็ยังรู้สึกฉงน
“ใครเป็นคนส่งมา?” นางถาม
เหลียงซื่อส่ายหน้า “คนเหล่านั้นวางของแล้วก็จากไป ถามอย่างไรก็ไม่ยอมบอก บอกเพียงว่าส่งมาให้เจ้า จะจัดการอย่างไรก็แล้วแต่เจ้า”
น้ำเสียงของสวี่จิ้งเมี่ยวเจือความริษยา “คนไม่เผยนามส่งมาให้หรือ? ใครจะใจดีเช่นนั้น อยากได้โคมล้ำค่าดวงนี้ ต้องมีทั้งเงินและคน”
จริงดังว่า หากคิดชิงโคมล้ำค่ามาให้ได้ ต้องผ่านการประลองถึงสองรอบ
รอบแรกประลองกำลังทรัพย์ เริ่มต้นที่หนึ่งร้อยตำลึง ไม่มีเพดานราคา!
คัดผู้เสนอราคาสูงสุดยี่สิบคนเข้าสู่รอบที่สอง คือการประลองบทกวี
ผู้ใดเชิญยอดบัณฑิตมาได้มาก ย่อมยืนหยัดบนเวทีได้ต่อเนื่อง ไม่ถูกโค่นลงง่าย ๆ
ยอดบัณฑิตผู้มีชื่อเสียงเรียกราคาสูง บทกวีหนึ่งบทก็คิดถึงหนึ่งร้อยตำลึง