สวี่หมิงเจิงคว้ามีดสั้น กวัดแกว่งไปมาบนร่างหลิวซาน ราวกับกำลังเล่นสนุก
ส่วนหลิวซานนั้น บัดนี้ไม่ต่างจากศพที่ยังลืมตาค้างอยู่!
ครั้นหันกลับไปมองสวี่จิ้งหยาง นางกำลังจับข้อมือของอู่ฮุยไว้แน่น
กั๋วกงเวยแทบหลุดเสียงร้อง “สวี่หมิงเจิง เจ้ากำลังทำอะไรอยู่กันแน่!”
สวี่หมิงเจิงสะดุ้งโหยง ทิ้งมีดสั้นแล้วหลบไปอยู่ข้างหลังสวี่จิ้งหยาง
“พี่หญิงใหญ่ ข้ากลัว”
สวี่จิ้งหยางจับอู่ฮุยไว้แน่น “ท่านพ่อ ท่านแม่ รีบมัดคนผู้นี้ไว้!”
อู่ฮุยดิ้นรนสุดชีวิต ใบหน้าซีดเขียว ตะโกนเอะอะ “คุณหนูใหญ่สวี่ เจ้านี่ช่างมีแผนการชั่วร้ายนัก! วางกับดักใส่ร้ายข้าเช่นนี้ เช่นนั้นพวกเราก็อย่าหวังว่าจะมีใครรอด! ท่านกั๋วกง บุตรสาวคนดีของท่านกำลังจะฆ่า...”
เขายังพูดไม่ทันจบ สวี่จิ้งหยางก็อาศัยแรงผลักยื้อกัน ทำทีถูกเขาผลักล้มลงกับพื้น
ผิวด้านในฝ่ามือของนางถูกข่วนจนถลอก นางร้องด้วยความเจ็บปวด
เจ้าหน้าที่รัฐฉางเข้าควบคุมตัวอู่ฮุยทันที กดศีรษะของเขาลงกับพื้น
สวี่หมิงเจิงพลันกุมศีรษะ ย่อตัวลงพร้อมส่งเสียงกรีดร้อง
“พวกเขาจะฆ่าข้า! ข้ากลัว ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้ากลัวเหลือเกิน!” เขาพูดจาเหลวไหลจนทุกคนฟังไม่ค่อยเข้าใจ
ฮูหยินสวี่รีบเข้าไปโอบเขาไว้ในอ้อมแขน ร่ำไห้กล่าวว่า “ลูกแม่! ใครจะฆ่าเจ้า รีบบอกแม่มา!”
สวี่หมิงเจิงชี้ไปที่อู่ฮุย “มัน พวกมัน!”
กั๋วกงเวยหันไปมองสวี่จิ้งหยาง “เรื่องนี้เป็นมาอย่างไร รีบเล่ามา!”
จู๋อิ่งประคองสวี่จิ้งหยางให้ลุกขึ้น นางมีขอบตาแดงก่ำ
“ท่านพ่อ ท่านแม่ ลูกอกตัญญู รู้ว่าน้องชายตกอยู่ในอันตราย แต่ไม่ได้บอกพวกท่านให้ทันท่วงที”