สาวใช้ทั้งสี่สบตากัน
เซี่ยอวิ๋นกล่าวว่า “ให้พี่ชุนอวิ๋นกับชิวอวิ๋นไปเถิด พวกนางสองคนรอบคอบ จะได้ไม่ทำให้คุณหนูใหญ่เสียหน้า”
ชุนอวิ๋นกลับกล่าวว่า “ให้เซี่ยอวิ๋นกับตงหยุนไปเถิด พวกนางสองคนทำงานคล่องแคล่วกว่า”
สาวใช้ทั้งสี่ต่างผลัดกันผลักไส แต่กลับเอ่ยชมกันและกันไม่ขาดปาก
สายตาของสวี่จิ้งหยางหยุดลงที่ตงหยุน
“ตงหยุน เจ้าอายุน้อยที่สุด ปกติข้าได้ยินจู๋อิ่งบอกว่าเจ้าเป็นคนขยันที่สุด ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าจะพาเจ้าไปด้วย ส่วนอีกคนหนึ่ง ให้เจ้าเป็นผู้ตัดสินใจ”
บนใบหน้าเล็ก ๆ ของตงหยุนเผยสีหน้าตื่นตระหนกปนยินดีที่ได้รับความโปรดปราน
นางก้มศีรษะลงเล็กน้อย “ขอบคุณคุณหนูใหญ่ ขอบ่าวพิจารณาสักครึ่งวันได้หรือไม่เจ้าคะ”
“ย่อมได้” สวี่จิ้งหยางพยักหน้า
จากนั้น นางก็สั่งจู๋อิ่งต่อหน้าสาวใช้ทั้งสี่ว่า “ไปเอาผ้าซาตินเมฆาลายที่กำลังนิยมมาสักผืน ให้ตงหยุนตัดชุดสักชุด แล้วเอาปิ่นมาให้อีกสองอัน อย่างไรก็ต้องไปงานเลี้ยงที่เรือนองค์หญิงใหญ่ จะขัดสนเหมือนคราวก่อนไม่ได้”
จู๋อิ่งยกถาดเข้ามาทันที ผ้าซาตินเมฆาผืนนั้นมีสีชมพูอ่อนนุ่ม พวกนางเคยเห็นเพียงสาวใช้ใหญ่ข้างกายสวี่โหรวเจิงสวมผ้าเช่นนี้
รอยยิ้มบนใบหน้าของตงหยุนเพิ่มความจริงใจขึ้นหลายส่วน
“บ่าวขอบคุณคุณหนูใหญ่!”
สวี่จิ้งหยางให้สาวใช้ทั้งสี่ถอยออกไป
เมื่อสาวใช้ทั้งสี่กลับถึงห้อง แม่กุ้ยก็มารออยู่ก่อนแล้ว
ครั้นทราบว่าคุณหนูใหญ่ให้พวกนางแนะนำกันเอง แม่กุ้ยก็กล่าวทันทีว่า “นี่เป็นแผนให้พวกเราขัดแย้งกันเอง พวกเจ้าสี่คนอย่าหลงเชื่อเด็ดขาด!”