กั๋วกงเวยไม่อยากเชื่อสายตา จึงแย่งสัญญากู้ยืมมาดู แล้วก็พบว่าเป็นเช่นนั้นจริง
เป็นลายมือชื่อและลายเซ็นของสวี่หมิงเจิง!
“ไอ้ลูกอกตัญญู!” เขาด่ากราด เสียงดังสนั่นราวพยัคฆ์ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ
ผู้จัดการบ่อนพนันประสานมือกล่าวว่า “ก่อนหน้านี้ข้าน้อยไปทวงหนี้จากคุณชายรองหลายครั้ง ท่านก็เอาแต่บอกให้รออีกไม่กี่วัน บัดนี้กลับหาตัวไม่พบเสียแล้ว จึงจำต้องมาถึงจวนกั๋วกง ขอท่านกั๋วกงโปรดอภัยด้วย”
“หากเรื่องค้างหนี้ถูกแพร่ออกไป ชื่อเสียงของท่านก็จะเสียหายด้วย…”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น กั๋วกงเวยก็ถลึงตาใส่เขาอย่างเกรี้ยวกราด
“พ่อบ้าน!” เขาคำราม “ไปเอาเงินจากห้องบัญชีมาให้เขา”
จากนั้นก็ข่มขู่ผู้จัดการบ่อนพนันว่า “หากเจ้ากล้าแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไปแม้แต่คำเดียว ข้าจะทำให้บ่อนพนันของเจ้าปิดกิจการ!”
ผู้จัดการบ่อนพนันก้มหน้ากล่าวว่า “เมื่อสะสางหนี้แล้ว ข้าน้อยจะกล้าก่อเรื่องได้อย่างไร”
ไม่นานพ่อบ้านก็เอาเงินมาให้ ผู้จัดการบ่อนพนันนับต่อหน้าจนครบถ้วน แล้วจึงประสานมือกล่าวกับกั๋วกงเวยว่า “ท่านช่างปราดเปรื่อง ข้าน้อยขอลา”
พอเขาจากไป กั๋วกงเวยก็ฉีกสัญญากู้ยืมเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย แล้วสะบัดมือโปรยลงมา ประหนึ่งเกล็ดหิมะร่วงหล่น
“ก็เพราะเจ้าตามใจจนได้ลูกชายดี ๆ แบบนี้มา!” กั๋วกงเวยจ้องฮูหยินสวี่อย่างขุ่นเคือง “เจ้ายังบอกว่าเขาหายตัวไปเอง ข้าว่าเขาคงกลัวเรื่องหนี้พนันถูกเปิดโปง จึงหลบซ่อนตัวไป!”
ฮูหยินสวี่ส่ายหน้าทั้งน้ำตา “เป็นไปไม่ได้ หมิงเจิงจะเอาทองยี่สิบตำลึงมาจากไหน”
นางหันไปมองสวี่จิ้งหยางทันควัน แล้วซักถามว่า “เป็นเจ้าหรือที่ให้เงินเขา!”
สวี่จิ้งหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “ท่านแม่จะมาโทษข้าอีกแล้วหรือ ผู้ใดเป็นคนชักชวนหมิงเจิงไปเล่นพนันในตอนนั้น ผู้นั้นก็อาจเป็นคนให้เงินเขาเช่นกัน”