เทียบกับการฝึกตอนกลางวัน การฝึกตอนกลางคืนก็แทบจะเรียกได้ว่าเป็นเรื่องเล็ก ๆ เด็กเล่นกันทีเดียว
เล่นแผงเรียงแถวกันสิบกว่านาที ครูฝึกก็ให้ทุกคนนั่งลง เตรียมสอนเพลงกองทัพ
"ห้องพวกแกมีใครร้องเพลงเก่งมั้ย!"
น้ำเสียงครูฝึกดังกึกก้อง กร้าวหยาบ "อีกสักครู่เราจะต้องแข่งกับห้องข้าง ๆ เอาคนร้องนำมาหนึ่งคน"
คำถามแบบนี้มันก็...
ไม่ต้องพูดถึงว่าคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ล้วนเป็นเด็กออดิทอรีหัวกะทิ ร้องเพลงกันได้เก๋าอยู่แล้วทั้งหมด อย่างน้อยก็ไม่เพี้ยน
แค่กิจกรรมแข่งเพลงกับห้องข้าง ๆ แบบนี้ ที่ตั้งแต่เด็กอบรมมัธยมยันเอ็นทีมหนุ่มสาวมหาลัยก็ยังทำกันเหมือนเดิมทุกปี มันก็พอจะให้ทุกคนนินทากันได้สบาย ๆ แล้ว
ก็แค่นินทาในใจนะ ส่วนหน้า ทุกคนยังหันสายตาไปทางถังอีโยวกันหมด
หาเรื่องไม่ได้ ใคร ๆ ก็ร้องได้ งั้นดูตัวที่ดังที่สุดละกัน
"ดูแกกันหมด แกแหละที่เก่งสุดใช่มั้ย" ครูฝึกว่า "งั้นแกออกมายืนหน้าเลย"
ถังอีโยวไม่ได้ขัดขืนหรืออายใด ๆ เขาลุกขึ้นยืน เดินไปยืนหน้าสุดของแถว
ตำแหน่งนี้ทำให้เขามองเห็นคนทั้งหมดได้ในสายตาเดียว
เขาจึงเห็นแบบสมควรแล้วว่าในแถวนั้น อันจิ่วกำลังชูนิ้วโป้งให้เขาอย่างแอบ ๆ
ถังอีโยวเบนสายตา ยิ่งมองไปทางไหน สาว ๆ ที่เดิมทีจ้องเขาอยู่ก็จะตกใจสะดุ้งราวกับโดนของร้อนลวก แล้วรีบหลบสายตาเป็นเบ้า ๆ
ยกเว้นอันจิ่ว เขารู้สึกได้ตลอดว่าสายตาของเธรายังตกอยู่บนตัวเขา
ทำให้คนที่ไม่อยู่ตัวกลายเป็นถังอีโยวแทน ดีเหมือนครูฝึกข้าง ๆ พูดขึ้นเสียก่อน
"บทแรก เราร้องรอบนึง แกร้องรอบนึง พวกแกร้องรอบนึง!"
"ฟังนะ แตรเริ่มทัพใหม่ดังขึ้นแล้ว เป้าหมายกองทัพแข็งแกร่งเรียกหาอยู่เบื้องหน้า!"
ตอนที่ครูฝึกพูด เขารู้สึกว่าสายตาร้อนฉ่านนั้นหายไป
เขาหันไปมองโดยสัญชาตญาณ ก็พบว่าอันจิ่วกำลังจ้องครูฝึกแท้ ๆ โดยไม่กะพริบตาเลย
พอถึงตาเขาต้องร้อง สายตานั้นก็กลับมาอีก
ต่อจากนั้น สายตาของเธอก็สลับกันไปมาระหว่างเขากับครูฝึกไม่หยุด
ถังอีโยวเข้าใจแล้ว คนนี้มันกำลังตั้งใจเรียนร้องเพลงกองทัพจริง ๆ นี่หว่า