“งานถ่ายรูปพร้อมสิทธิพิเศษน่าจะใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมง ต้องขออภัยที่ให้รอนะครับ”
เมื่อเห็นอันจิ่วลืมตาขึ้น ซาโต้ เฮโฮ ผู้จัดการของอควาก็รีบเสริมทันที
อันจิ่วไม่ตอบ
เหตุผลหนึ่งที่ซาโต้ เฮโฮประหม่าเสียจนแทบจะก้มกราบ ก็คงเป็นเพราะสังคมญี่ปุ่นมีบรรยากาศแบบนี้อยู่แล้ว
แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือเจ้าของร่างเดิมเป็นเจ้านายประเภทที่มนุษย์เงินเดือนเกลียดที่สุด
ไออันจิ่วเป็นคนอารมณ์แปรปรวน เดี๋ยวเมื่อครู่ยังชมอยู่แท้ ๆ วินาทีต่อมาก็พลิกหน้าเป็นคนละคน ราวกับไม่เคยพูดอะไรไว้
เวลาทำงานด้วย เธอชอบสั่งงานคลุมเครือ วันนี้คิดอย่าง พรุ่งนี้คิดอีกอย่าง พอลูกน้องทำไม่ได้ตามที่ต้องการก็ใช้ความรู้สึกผิดมาบีบคั้น แถมยังแสดงความผิดหวังในตัวลูกน้องอย่างออกนอกหน้า
พนักงานทั้งบริษัทจึงต้องคอยประจบเธอไปด้วย ทำงานอย่างระมัดระวังไปด้วย กลัวว่าพลาดนิดเดียวแล้วจะทำให้ราชินีปีศาจองค์นี้โกรธขึ้นมา
ไม่ตอบอะไรเลยนับเป็นคำตอบที่ดีที่สุดแล้ว
ซาโต้ เฮโฮไม่รู้เลยว่าทำไมวันนี้ประธานอันจิ่วถึงโผล่มาที่นี่กะทันหัน
เขาเพิ่งรู้ตอนพนักงานเสิร์ฟขึ้นไปส่งเหล้าแล้วลงมา กระซิบบอกว่า “แขกชั้นบน ดูเหมือนจะเป็นประธานของพวกคุณนะครับ”
แต่ประธานไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล เขาไม่ทันรู้ตัวตั้งแต่แรกก็ถือเป็นความผิดมหันต์แล้ว ซาโต้จึงรีบโทรศัพท์ขอคำสั่ง ก่อนจะวิ่งขึ้นมาทันที นึกว่าจะถูกด่าจนหูชา
ใครจะคิดว่าประธานแค่นั่งมองลงไปข้างล่างอย่างสงบนิ่ง
งานถ่ายรูปพร้อมสิทธิพิเศษก็คล้ายกับงานแจกลายเซ็นของวงเกาหลี แต่ไอดอลใต้ดินไม่ได้วางท่าถึงขนาดนั้น ไม่ค่อยจำกัดเวลาคุยเป็นการส่วนตัวหรือการสัมผัสตัว