ชิราคาวะ ริทสึไม่ได้กลัวเธอ
ตอนอันจิ่วกลับมาสบตาเขาอีกครั้ง เธอก็มองออก แม้เขาจะเกร็งตัวเล็กน้อยเพราะต้องอยู่ในห้องปิดตามลำพังกับเจ้านาย
แต่ในดวงตาที่จ้องมองเธอตรง ๆ คู่นั้น ความเหนื่อยล้ากลับครอบงำแทบทั้งหมดจนปิดไม่มิด
“เหนื่อยมากไหม?” อันจิ่วละสายตา เอ่ยทำลายความเงียบ
ชิราคาวะ ริทสึก็ก้มหน้าลงเล็กน้อยอย่างเหมาะเจาะ แล้วตอบอย่างสุภาพว่า “ก็พอไหวครับ”
“นั่งสิ” เธอเพิ่มเสียงขึ้นเล็กน้อย
ชิราคาวะ ริทสึนั่งอย่างระมัดระวังตรงขอบเก้าอี้ตัวหนึ่ง สายตาของเขามองเห็นแก้วเหล้าที่วางอยู่บนโต๊ะได้พอดี เหล้าในแก้วเหลืออยู่ก้นแก้วแล้ว
ถ้าผู้จัดการอยู่ที่นี่ คงวิ่งไปรินเติมให้เต็มแล้ว
ชิราคาวะ ริทสึเบือนสายตาหนี
เมื่อเขานั่งลงเรียบร้อย อันจิ่วก็เอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจว่า “คิดว่าโชตะเหมาะจะเป็นหัวหน้าทีมนี้ไหม?”
ชิราคาวะ ริทสึนึกถึงภาพเมื่อครู่นี้ ตอนโชตะกำลังจะพูด แต่ประธานยกมือขึ้นห้ามไว้
ในใจเขาเกิดความคิดว่า ‘ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง’
ที่แท้คนที่ทำให้ประธานไอไม่พอใจคือโชตะ ส่วนตัวเขาคงแค่ถูกเลือกมาเป็น...
เป็นอะไรที่ถูกเลือกมาล่ะ? เขาไม่รู้ บางทีอาจเป็นแค่คนที่ต้องตอบคำถามนี้ หรือไม่ก็อาจกำลังจะกลายเป็นสายสืบ แทรกตัวเข้าไปในทีมนี้เพื่อรายงานความเคลื่อนไหวของโชตะให้เธอรู้แบบเรียลไทม์
“เขารับผิดชอบดีครับ” ชิราคาวะ ริทสึตอบเสียงเรียบ
“งั้นหรือ?” อันจิ่วลุกขึ้นยืนทันที เธอเดินตรงไปหาชิราคาวะ ริทสึทีละก้าว คิ้วของเขาขยับเล็กน้อย