ทางเดินเงียบสนิท
ชเวซีอุนจ้องเข้าไปในดวงตาของอันจิ่วเขม็ง ราวกับฟังไม่เข้าใจว่าเธอกำลังพูดอะไร
ผ่านไปนาน เขาถึงเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแหบแห้ง “เธอพูดว่าอะไรนะ”
“ไม่ได้รักพี่ชายมากขนาดนั้นแล้ว” อันจิ่วใจดีทวนให้อีกรอบ ทั้งยังตัดความฉับพลันกับน้ำเสียงเชิงคำถามของประโยคเดิมออกไปด้วย
ยิ่งทำให้ประโยคนี้โหดร้ายขึ้นกว่าเดิม
ชเวซีอุนถอยหลังไปหนึ่งก้าว
เขากลืนน้ำลายลงคอ แต่กลับรู้สึกถึงรสคาวเลือดในปาก
ตอนที่ได้ยินประโยคนั้นเมื่อครู่ เขาคงเผลอกัดกระพุ้งแก้มตัวเองแรงเกินไปจนเป็นแผล
“เธอกำลัง…งอนฉันอยู่ใช่ไหม” ชเวซีอุนไม่สนใจเลยสักนิด เพียงถามต่อไป
หัวใจของเขาแตกสลายไปแล้ว ความเจ็บปวดที่ไหลออกมาจากรอยแยกกำลังลามไปทั่วทั้งแขนขา
ไม่ว่าตรงไหนก็เจ็บยิ่งกว่าแผลในปากทั้งนั้น
อันจิ่วไม่พูดอะไร เธอเพียงมองเขาด้วยดวงตาคู่นั้นที่ครั้งหนึ่งเคยมีเขาอยู่เต็มเปี่ยม
“อันจิ่ว…พูดสิ” น้ำเสียงของชเวซีอุนเจือแววอ้อนวอน เสียงสั่นเครือ “เธอกำลังหลอกฉันอยู่ใช่ไหม”
อันจิ่วยังคงเงียบ
แต่ไม่นานเธอก็ขยับ ยกมืออีกข้างขึ้นมาวางนิ้วลงบนหลังมือของเขาเบา ๆ จากนั้นก็ค่อย ๆ แกะนิ้วเขาออกทีละนิ้ว
การกระทำนั้นเบามาก ช้ามาก ช้าราวกับจงใจให้เขารู้สึกถึงทุกช่วงเวลาของมัน
ทุกครั้งที่นิ้วถูกแกะออก เขารู้สึกได้ว่าเรี่ยวแรงของตัวเองกำลังหายไปทีละน้อย
ในที่สุด นิ้วสุดท้ายก็ถูกแกะออก
มือของเธอตกลงข้างตัว
ชเวซีอุนยืนนิ่งอยู่กับที่ มือข้างที่เธอแกะออกยังค้างแข็งอยู่กลางอากาศ รักษาท่าทางที่เพิ่งกำมือเธอไว้เมื่อครู่
อันจิ่วเงยหน้ามองเขา ดวงตาคู่นั้นยังคงสงบนิ่งเหมือนเดิม แต่มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย ราวกับกำลังบอกลา
จากนั้นเธอก็หมุนตัวเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง เหมือนวันนั้นไม่มีผิด
……
หลังจากวันนั้น ชเวซีอุนก็ไม่ได้บินกลับเกาหลี