“คุณซีอุนครับ ปรับตัวเรียบร้อยแล้วครับ ถึงเวลาถ่ายชุดที่สามแล้ว”
เสียงล่ามตัดบทการสบตาครั้งนี้ ชเวซีอุนชะงักไปชั่วขณะ ราวกับถูกกระชากออกจากความฝันอันยาวนานกลับสู่ความเป็นจริง
ทันใดนั้น เสียงทุกอย่างรอบตัวที่ถูกกั้นออกไปก็ทะลักเข้ามาในหูอย่างอื้ออึง
จริงสิ ตอนนี้ยังอยู่ระหว่างถ่ายแบบ ยังมีงานต้องทำ
ความตระหนักนี้ช่วยเรียกสติของเขากลับมาได้เล็กน้อย แต่สายตาของชเวซีอุนยังไม่ยอมละไปไหน ยังคงจับจ้องอันจิ่วแน่นิ่ง ในแววตามีความวิงวอนบางอย่างที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ตัว
“คุณซีอุนครับ?”
ล่ามเรียกอีกครั้ง น้ำเสียงเจือความสงสัยเล็กน้อย ก่อนจะมองตามสายตาของเขาไปทางอันจิ่วด้วยความอยากรู้อยากเห็น
อันจิ่วสบสายตาที่แทบจะเสียอาการของเขา สุดท้ายก็ขยับปากเป็นคำพูดโดยไม่ออกเสียง
ชเวซีอุนอ่านออก เธอพูดว่า “ถ่ายก่อน”
ราวกับได้รับพระราชทานอภัยโทษ ร่างกายที่เกร็งจนแทบแข็งทื่อของเขาก็ผ่อนคลายลงฉับพลัน
หัวใจของเขาร่วงลงตามความตึงเครียดที่คลายลง จากนั้นจึงสูดลมหายใจลึก ๆ บังคับตัวเองให้ละสายตาที่เกาะติดอยู่กับเธอ แล้วพยักหน้าให้ทีมงาน
อันจิ่วเห็นภาษากายทุกอย่างของเขาเต็มตา เธอยืนกอดอกอยู่กับที่ สีหน้าเรียบเฉย
สำหรับชเวซีอุน การถ่ายแบบที่เหลือกลายเป็นบททรมานอันยาวนานที่แยกร่างกับจิตใจออกจากกัน
ร่างกายของเขาขยับไปตามคำสั่งใต้แสงไฟสปอตไลต์ แต่จิตวิญญาณกลับผูกติดแน่นอยู่กับเงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่ไม่ไกล
พอถ่ายชุดที่ห้าเสร็จ ทางแบรนด์ก็ประกาศพักเบรกกลางคัน ชเวซีอุนหันไปมองทางนั้นแทบจะโดยไม่รู้ตัว อันจิ่วกำลังหันหลังเดินออกไป
หัวใจของชเวซีอุนหดวูบ เขาไม่สนใจว่าทีมงานยังมีอะไรจะพูดต่อหรือไม่ รีบก้าวเท้าไปทางนั้นทันที