เพราะไฟล์นี้ กลุ่มแชทจึงครึกครื้นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
“หานซาน: โห! มือใหม่รุ่นนี้โชคดีจริง ๆ ได้เจอปีศาจเฒ่าทั้งห้าคนเลย”
“หลี่หลาน: @หานซาน อยากตายหรือไง ใครเป็นปีศาจเฒ่า”
“เฉินยุ้ยไม่อยากไปทำงาน: @หานซาน ถ้าพวกแกขยันกันกว่านี้สักหน่อย จะถึงตาพวกคนแก่อย่างเราต้องอายุปูนนี้แล้วยังมาคอยดูแลเด็ก ๆ เหรอ”
“ฟางหมิ่นขอนอน: @เฉินยุ้ยไม่อยากไปทำงาน เมื่อวานยังพูดอยู่เลยว่าอยากรับลูกศิษย์ หวนรำลึกถึงวัยหนุ่มสาว วันนี้ก็เปลี่ยนท่าทีแล้วเหรอ”
“มู่ไป๋ซิน: ……ฉันพิมพ์ไปแค่ตัวเดียว พวกแกส่งกันไปกี่ข้อความแล้วเนี่ย”
“หลี่หลาน: @มู่ไป๋ซิน ไป๋เอ๊ย มือแกช้าจริง ๆ ลูกศิษย์ล่ะ ออกมาส่งเสียงหน่อยสิ!”
“หลี่อี๋อี๋: สวัสดีค่ะคุณครู! หนูจะตั้งใจให้เต็มที่เลยค่ะ!”
“เฟย์เสี่ยวเฟย์: +1!”
“เปี้ยนเปี้ยนเปี้ยน: +2!”
“เฉิง: +3!”
อันจิ่วกำลังจะพิมพ์ +4 ตามไป แต่อวี่เยี่ยนพูดขึ้นในกลุ่มเสียก่อน
“อวี่เยี่ยน: ยินดีต้อนรับมือใหม่ มาพยายามไปด้วยกันนะ”
“หานซาน: @อวี่เยี่ยน พี่เยี่ยน เหลือแค่ลูกศิษย์พี่ที่ยังไม่ได้รายงานตัวนะ”
อันจิ่วนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วก็เห็นอวี่เยี่ยนพูดขึ้นอีกครั้ง
“อวี่เยี่ยน: นี่แกกำลังมาฟ้องลูกศิษย์ตัวเองต่อหน้าฉันอยู่หรือไง”
อันจิ่วรีบส่งสติกเกอร์ออกไป แล้วพิมพ์ +4 ต่อท้ายข้อความของอวี่เยี่ยน
“อวี่เยี่ยน: เสี่ยวซวยใจดี ช่วยชีวิตแกไว้หนึ่งครั้ง @หานซาน”
เมื่อเห็นคำว่า “เสี่ยวซวย” รอยยิ้มตรงมุมปากของอันจิ่วก็จางลงเล็กน้อย เธอเพิ่งเข้าใจขึ้นมาว่าความสัมพันธ์ครูกับศิษย์นี้อาจไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป
เดิมทีอายุก็ห่างกันสิบปีอยู่แล้ว ตอนนี้ยังกลายเป็นครูกับศิษย์อีก เรียกเธอว่าเสี่ยวซวยก็ไม่ผิดอะไรสำหรับอวี่เยี่ยน