“อาไซอันจิ่ว เธอคิดว่าตัวเองควบคุมทุกอย่างได้จริง ๆ หรือ?”
มากิโกะจ้องอันจิ่วเขม็งอยู่หลายวินาที สายตานั้นแทบจะบอกได้ว่าอยากจับอาไซอันจิ่วฉีกกินทั้งเป็น
“ฉันจะทำให้ทากิซาว่า ฮารุกะกลับมาเป็นเหมือนเดิม ส่วนตอนนั้นเธอจะไม่เหลืออะไรเลย”
พูดจบ เธอก็ปิดประตูเสียงดังแล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
ห้องฟื้นฟูกลับมาเงียบสงบ รอยยิ้มบนใบหน้าอันจิ่วค่อย ๆ เลือนหาย เธอหยิบผ้าขนหนูขึ้นมา แล้วเริ่มเก็บกวาดต่ออย่างไม่ใส่ใจ
จับมือ กอด จูบ ก็ทำมาหมดแล้ว แต่เห็นได้ชัดว่าทากิซาว่า ฮารุกะยังคงจมอยู่ในความสับสนวุ่นวายครั้งใหญ่ เธอจึงยังไม่ได้รับความรักมากพอที่จะ “ผ่านด่าน”
แต่การบีบบังคับมาถึงขั้นนี้ก็ควรหยุดได้แล้ว ตอนนี้ปล่อยให้เขาไตร่ตรองด้วยตัวเองต่างหากจึงจะถูกต้องที่สุด
ช่วงเวลานี้อาจสั้น หรืออาจยาวนาน แต่อันจิ่วมีความอดทนเหลือเฟือ
เพราะไม่ว่าจะต้องรอนานแค่ไหน นี่ก็คือคำสัญญาที่เธอให้ไว้กับทากิซาว่า ฮารุกะ
เพียงแต่ทากิซาว่า ฮารุกะอาจไม่เข้าใจความรัก และระหว่างที่ครุ่นคิดก็อาจหลงทางได้ ดังนั้นในวันที่อันจิ่วไม่เข้าไปแทรกแซง จึงต้องมีใครสักคนคอยผลักดันเขา
และทากิซาว่า มากิโกะ แม่ผู้แข็งกร้าวคนนี้ ก็คือคนที่เธอเลือกให้เป็นผู้ผลักดันที่ดีที่สุด
อันจิ่วเข้าใจคนอย่างมากิโกะเป็นอย่างดี พวกเขาคุ้นชินกับการควบคุมทุกอย่าง และเชี่ยวชาญในการคำนวณผลได้ผลเสีย
ตอนนี้มากิโกะแค่ถูกความโกรธบดบังสายตา พอความเดือดดาลในช่วงแรกผ่านพ้นไป มากิโกะที่ใจเย็นลงก็จะประเมินสถานการณ์ใหม่ แล้วพบว่าคำแนะนำที่อันจิ่วให้ไว้คือทางออกเดียวที่มีอยู่ในตอนนี้
มากิโกะคงคิดว่าอันจิ่วยื่นทางเลือกให้เธอว่า “ทำ” หรือ “ไม่ทำ” เธอจะลังเลว่าควรเลือกทางไหนถึงจะดูเป็นประโยชน์กว่าและเสียหายน้อยกว่า