อิ้งสวี่รู้สึกว่าข้อเรียกร้องของตัวเองในสายตาอันจิ่วนั้น คงดูงี่เง่าไร้สาระสมควรแล้ว
เพราะแม้แต่ตัวเขาเองยังไม่รู้เลยว่าตอนนี้เขากำลังทำอะไร
ถ้าเขาจะดื่มกาฟแท้จริง เมื่อกี้ก็ไม่ให้พูตาเอาไปหรอก
"เอาสิ" อันจิ่วกลับไม่เถียงอะไร ตกลงกันเนียนเหมือนเมืองไทยไม่มีสงคราม
เธอยื่นกระเป๋าส่งให้เขาตรง ๆ แล้วเขยิบตัวเอียงข้างเขาอย่างเป็นธรรมชาติ หยิบแฟรปเป้ข้าง ๆ เขาขึ้นมา
อิ้งสวี่มองมือที่ยื่นกระเป๋ามาให้ มือที่ครั้งหนึ่งเคยวางบนไหล่ซวีอัง มือที่สวมแหวนกาดิเอที่เขาเป็นคนซื้อให้
เขารับกระเป๋าไว้ "ขอบคุณครับพี่สาว แต่แบบนี้... โอเคนะครับ?"
"คนนั้นไม่เลือก เอาสองแก้วรวดก็กินได้" อันจิ่วสะดุดไปแป๊บ แล้วก็นึกออกว่าเขาถามเรื่องอะไร จึงตอบ
"อ๋อ" อิ้งสวี่พูดแค่นั้น
ห้องตกอยู่ในความเงียบ
แต่อันจิ่วไม่ปล่อยให้ความเงียบยืดเยี่ยวนาน
"งั้นพี่กลับก่อนนะ ตรงโน้นต้องมีคนคอยดู อีกเด็กนั่นสู้รุ่นพี่ไม่ได้หรอก คงจะกลัวจนหูรั่วอีกพักใหญ่" เธอบอก
อิ้งสวี่ยิ้มแห้ง ๆ "ครับ ไม่เป็นไร ผมช่วยจับตาให้ก็ได้"
อันจิ่วเดินจากไป อิ้งสวี่หยิบแก้วกาฟดำออกจากกระเป๋า ผนังแก้วเย็นเยียบชิดกับฝ่ามือเขา
กาฟที่เขาเป็นคนขอมาเอง แต่เขาไม่รู้สึกอิ่มอกอิ่มใจเลยแม้แต่น้อย
อิ้งสวี่เงยหน้าจิบหนึ่งอึดใหญ่ ความขมเข้มแผ่ซ่านลิ้น กดทับโคนลิ้นแบบหนัก ๆ จนหน้าเหยเก
……
ตอนอันจิ่วมาถึง เครื่องสำอางและทรงผมของซวีอังเสร็จพร้อมรับศึกไปแล้ว
เขาสวมชุดสูทเต็มตัว ผมสีน้ำตาลเกาลัดตอนนี้ถูกเสียบทรงหูกวางเล็ก ๆ ขึ้นไปด้วย
วันนี้ไวลด์ฮาร์ทใช้ธีมปาร์ตี้เหล่าสัตว์รำลึก ถือว่าซวีอังเฮงซวยดี ใช้สัตว์เป็นจุดยึดจำได้ มักทำให้ผู้ชมจดจำได้ลึกกว่าใคร
[วันนี้วังหลวงมาได้สมาชิกใหม่นะเจ้าคะ]