“โอ้ กล่องพัสดุน่ะเหรอ” อันจิ่วพูดเรียบ ๆ “ทิ้งไปแล้ว”
หยิงสว่ขยับกะพริบตาช้า ๆ
“นั่นแหละผิดกฎหมาย เจ้ารู้ใช่ไหม” อันจิ่วกลอกตาลง เธอไม่ต้องเปิดก็รู้แล้วว่าข้างในคืออะไร “ได้รับมากี่วันแล้ว”
“จำไม่ค่อยได้” หยิงสว่ก้มหน้าลง ช่วงนี้เขาอยู่แบบเลื่อนลอย ไม่รู้ตัวว่าวันผ่านไปเป็นวัน
ของแบบนี้ไม่มีบริษัทพัสดุไหนยอมรับส่งหรอก ดังนั้นสูงสุดต่ำต้องคงต้องเป็นคราวกรรมที่ลงมือเองเดินมาส่งหน้าบ้าน
อันจิ่วลงไปทิ้งกล่องพัสดุแล้วก็แวะซื้อกล้องวงจรปิดมาติดตั้งไว้หน้าประตูบ้านเรียบร้อย “ถ้าพรุ่งนี้มันยังมา เราจะได้แจ้งตำรวจพร้อมหลักฐานเพิ่มขึ้น”
หยิงสว่นิ่งไปพักใหญ่แล้วค่อยตอบรับเบา ๆ แล้วเอ่ยว่า “งั้นพรุ่งนี้เจ้าก็จะมาอีกใช่ไหม”
อันจิ่วยกรอว่า “ฉันหมายความแบบนั้นเหรอ”
อิ่งซูหน้าขึ้นมองเธอ ริมฝีปากขยับเบา ๆ “ข้าหวัง... ว่าอย่างนั้น”
“โอเค เดี๋ยวฉันจัดการปรารถนาให้เอง” อันจิ่วยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย “พรุ่งนี้ฉันจะอยู่ เพราะคืนนี้ฉันวางแผนว่าจะนอนที่นี่แล้ว”
“อะไรนะ”
“กลัวไปนอนแล้วเปิดโลงดู เจอซากเจ้าอยู่”
เธอหรี่ตาลง มองเขาด้วยสายตาที่อันตรายเล็กน้อย
หยิงสว่มองกลับไปอย่างตั้งตัวไม่ทัน ใบหน้าซีดเผือดเริ่มมีสีแดงระเรื่อขึ้นมาบ้างเพราะเพิ่งกินอะไรลงไป ทำให้เขาดูน่าสงสารยิ่งขึ้น
อันจิ่วยืนมือขึ้นไปขยี้ผมที่กระเซิงของเขาให้ยิ่งเละ “ป่วยทั้งทีถูกขู่ทั้งที ตกใจทำให้ฉันใจอ่อน ถึงฉันจะบอกให้เจ้าหมดสภาพ แต่ก็ไม่เคยคิดให้เจ้าตาย”