เมื่ออิ่งซูลืมตาขึ้นอีกครั้ง บ้านทั้งหลังนั่งอยู่ในความมืดสนิท
เขากระพริบตาช้า ๆ ในความมึนงง รู้สึกได้ว่าข้างกายไม่เหลือความอบอุ่นคุ้นเคยนั้นอีกแล้ว
เหลือเพียงกลิ่นหอมจาง ๆ ที่ยังค้างอยู่ในอากาศ ยืนยันว่าที่นี่เคยมีคนอยู่จริง
ไม่ใช่แค่ความฝัน
อิ่งซูหลับตาลงชั่วครู่ ริมฝีปากก็ยกมุมขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว แต่วินาทีถัดมาเขาก็ไอออกมาไม่หยุด
ไอขึ้นมาทีเดียวแทบจะทุ่มไส้พุงออกมาหมดทั้งกอง
อิ่งซูนอนแอนตัวล้มลงบนโซฟา ใบหน้าแนบกับหมอน มือลูบท้องที่ว่างเปล่า แล้วร้องออกมาเบา ๆ ว่า "...พี่สาว"
ทำไมต้องจากไปอีก
จากมุมมองแบบนี้ เขาถึงได้สังเกตเห็นว่าบนโต๊ะเครื่องแก้วตรงหน้าดูเหมือนจะมีแก้วน้ำวางอยู่แก้วหนึ่ง
เขาอึ้งไปเล็กน้อย ค่อย ๆ ยืดมือไปหยิบ แต่มือกลับหล่นตกลงกลางอากาศ
ดูเหมือนเขาจะไร้เรี่ยไร้แรงยิ่งกว่าตอนก่อนหลับอีก อิ่งซูเม้มฟัน ฝืนลุกขึ้นนั่ง
แก้วน้ำนี้น่าจะเป็นสิ่งที่เธอทิ้งไว้ให้เขา พอได้คิดเรื่องนี้เชื่องช้า เขาก็หมดความอยากยืดมือไปหยิบ
แม้ว่าคอของเขาจะแห้งผากจนทนไม่ไหวก็ตาม
แต่ถ้าแม้แต่ของสักอย่างก็ไม่เหลือ ไม่สามารถดึงเธอเอาไว้ได้ เขาก็ไม่รู้ว่ายังทำอะไรได้อีก
บางทีร่างกายนี้อาจก็เป็นของที่เธอเห็นว่าเป็นของเขาก็เหมือนกัน งั้นถ้าเห็นเขาอยู่ในโลงศพ เธอจะยอมอยู่กับเขาอีกสักแวบไหม
มองแก้วน้ำตาแท้ ๆ อยู่สักพัก อิ่งซูก็ยกมือขึ้นลูบหน้าผากตัวเองเสียแล้ว
ร้อนจี๋ ไข้กลับมาเป็นซ้ำแล้ว
นั่นแปลว่าเขาสัญญาไว้ว่าจะไม่มีไข้อีก แต่ร่างกายกลับมีไข้ขึ้นซ้ำ เขาไม่ยอมทำตามที่พูดไว้ เธอจึงโกรธ