ไคเซอร์ลุกขึ้นยืน จะปล่อยให้สุภาพสตรียืนอยู่คนเดียวตลอดไปก็ไม่ใช่เรื่อง
เขาจ้องหญิงสาวตรงหน้า จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนกำลังส่องกระจก ทั้งผมสีทอง ดวงตาสีฟ้า และท่าทีสุขุมเหมือนกันเป๊ะ
ดูเหมือนเธอจะมั่นใจมากว่าเขาต้องตอบตกลง
ไคเซอร์คิดว่าเขาคงต้องทำให้เธอผิดหวังแล้ว รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้า ก่อนจะพยักหน้าให้อันจิ่ว “โอ้ ฟังดูไม่เลวเลย ผมเองก็ไม่เคยชื่นชมมิชิแกนยามค่ำคืนอย่างจริงจัง”
ในชีวิตของไคเซอร์มีผู้หญิงมากมายชวนเขาออกไปไหนต่อไหน สำหรับคำชมก่อนปฏิเสธแบบนี้ เขาชำนาญจนทำได้คล่องแคล่ว
ไคเซอร์ชะงักไปนิด ก่อนจะทำสีหน้าเสียดายใส่อันจิ่ว “แต่ผมดื่มไปแล้ว น่าเสียดายจริง ๆ”
เอ็ดเวิร์ดที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ทำหน้าประมาณว่าเห็นไหมล่ะ คุณชายปฏิเสธคนก็แบบนี้แหละ ยังไงก็ไม่ใช่ความผิดของคุณผู้หญิงหรอก ผู้หญิงจะผิดได้ยังไง? ปัญหามันต้องอยู่ที่ผู้ชายสิ
แต่ถึงอย่างนั้นก็ปฏิเสธไปแล้ว
เขาอ้าปากคิดจะช่วยไกล่เกลี่ย ชวนแอสทริดให้นั่งดื่มต่อสักแก้ว แล้วค่อยส่งเธอกลับอย่างสุภาพ แบบนี้สาวสวยก็จะไม่เสียหน้า
แต่อันจิ่วเพียงเอียงศีรษะ ผมสีทองยาวสยายลงมาตามแรงโน้มถ่วง แล้วถามว่า “งั้นคุณคิดว่ามันดีจริง ๆ เหรอ?”
ไคเซอร์เลิกคิ้วนิดหนึ่ง “ใช่”
พูดจากใจ การออกไปเที่ยวชมมิชิแกนยามค่ำคืนก็ทำให้เขาหวั่นไหวอยู่บ้างจริง ๆ
ถึงมิชิแกนที่เธอพูดถึงอาจหมายถึงแค่เมืองแอนอาร์เบอร์ที่พวกเขาอยู่ตอนนี้ แต่ฟังดูสนุกกว่างานปาร์ตี้นี่สักหน่อย