ตอนอันจิ่วเดินจากโรงอาหารกลับมาถึงใต้ตึกหอพัก เธอก็เห็นไป๋หุย
เขาพิงผนังข้างประตูทางเข้าตึก ผมสีทองคงไม่ได้เล็มมาหลายวัน ส่วนที่ยาวเกินไปจึงถูกหวีเสยขึ้น เผยให้เห็นหน้าผากได้รูป
รอยช้ำสีม่วงตรงมุมปากกับรอยเขียวบนโหนกแก้มจางลงบ้างแล้ว ใบหน้ากลับมาดูประณีตขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ยังดูน่าสงสารอยู่ดี
ทั้งตัวผอมลงไปหนึ่งรอบ เสื้อแขนสั้นหลวมโคร่งจนลู่ลงบนร่าง
เขาคงยืนรอมาสักพักแล้ว ตอนนี้ปลายรองเท้ากำลังวาดวงกลมบนพื้นอย่างเบื่อหน่าย พอได้ยินเสียงฝีเท้าก็เงยหน้าขึ้น สายตาจับจ้องใบหน้าเธอ
อันจิ่วหยุดเดิน มองเขาจากระยะห่างไม่กี่ก้าว
ไป๋หุยเม้มริมฝีปากแน่น แต่ก็ยังรู้สึกได้ว่าหัวใจตัวเองเต้นแรงอย่างไม่รักดี
เขากำมือแน่น ปลายนิ้วจิกลงไปในเนื้ออย่างแรง ก่อนจะก้าวฉับ ๆ เข้ามาหยุดตรงหน้าอันจิ่ว ขวางทางเธอไว้
อันจิ่วเลิกคิ้ว แกล้งหยอกเขา “ไม่ใช่บอกว่าไม่อยากเห็นหน้าฉันไปตลอดชีวิตหรอกเหรอ”
ริมฝีปากไป๋หุยขยับ เลือดสูบฉีดขึ้นศีรษะจนใบหน้าแดงก่ำในพริบตา “ผม...คุณ...”
เขาเป็นคนพูดเองแท้ ๆ แล้วตอนนี้ก็กลับมาอย่างหมดสภาพ เขาเองยังรู้สึกว่าตัวเองน่าสมเพชสุด ๆ อีกฝ่ายแค่ถามจะเป็นอะไรไป
อันจิ่วไม่ซ้ำเติม แค่ยิ้มบาง ๆ “แผลจางลงบ้างแล้วนี่ ทายาดี ๆ ก็ดีแล้ว”
เพราะคำพูดของเธอ ไป๋หุยราวกับในที่สุดก็หาเรื่องมารับช่วงสนทนาได้ จึงตอบเสียงเบา “อือ ผมทายาทุกวัน”