ตอนหลู่หางไถเจอโพสต์เวยปั๋วนั้น เขากำลังนอนขดอยู่บนโซฟาในฐาน แทะแอปเปิลอยู่พอดี
แสงจากหน้าจอโทรศัพท์ส่องบนใบหน้า แอปเปิลที่กัดไปครึ่งลูกค้างอยู่กลางอากาศ ตัวเขาแข็งทื่อราวกับถูกจี้จุด
“บางความเจ็บปวดพูดออกมาไม่ได้ ได้แต่กลืนมันลงไปเอง”
เขาพึมพำอ่านข้อความในโพสต์ แล้วมองภาพประกอบอีกที เป็นภาพกลางคืนพร่าเลือน มีแสงนีออนกะพริบอยู่นอกหน้าต่าง มองยังไงก็เหมือนถนนแถวฐานของพวกเขา
“ให้ตายเถอะ! ซ่งหยากำลังเล่นอะไรเนี่ย!”
หลู่หางกดเข้าไปในช่องคอมเมนต์ เป็นอย่างที่คิด เรื่องที่แม้แต่เขายังนึกออก คนในช่องคอมเมนต์ก็โยงไปถึงกันตั้งนานแล้ว
【พี่หยา หยุดร้องไห้นะคะ พี่คู่ควรกับคนที่ดีกว่านี้ เขาเป็นใครกัน!!!】
【แฟนของนักกีฬาบางคนเอาแต่สร้างภาพโชว์หวานทุกวัน มีใครช่วยจัดการหน่อยได้ไหม เห็นแล้วจะอาเจียน】
【ผู้หญิงคนนั้นมีดีอะไรนักหนา รู้สึกเหมือนป้อนยาลุ่มหลงให้ใครบางคนเลย…】
【สงสารพี่หยา คนบางคนตาบอดแล้วยังใจบอดอีก @BNM_Safety @ZXCหลี่อันจิ่ว สองคนนั้นก็อยู่ด้วยกันไปจนตายเลยนะ คุณสวยของคุณต่อไปเถอะ】
จู่ ๆ แอปเปิลในมือหลู่หางก็ไม่อร่อยขึ้นมา คนพวกนี้มีมุมมองต่อโลกแบบไหนกันเนี่ย แฟนตัวจริงเขาโชว์หวานกันแล้วมันผิดตรงไหน?
แล้วซ่งหยากำลังทำอะไร คนเขาคบกันมาหลายเดือนแล้ว จู่ ๆ ก็โพสต์ข้อความชวนให้ตีความแบบนี้ ตั้งใจชี้นำให้คนมาด่าพี่ชายกับพี่สะใภ้ของเขาหรือไง?
เขาดีดตัวลุกขึ้นนั่ง นิ้วพิมพ์ข้อความลงในหน้าต่างแชตไวชัทของเฉวียนเจิงรัวเป็นชุด “พี่เจิง! เกิดเรื่องแล้ว! ซ่งหยาคนนั้นโพสต์ข้อความแนววัยรุ่นขบถ คอมเมนต์กำลังด่าพี่กับพี่สะใภ้กันใหญ่เลย!”
ส่งไปแล้วเงียบกริบ ราวกับโยนหินลงทะเล
เขาส่งอีกข้อความ “พี่! พี่เจิง! พี่ชายแท้ ๆ! อยู่ไหนครับ? ยังลงโทษทีมอยู่หรือเปล่า?”
ก็ยังไม่ตอบ
หลู่หางจ้องหน้าจอโทรศัพท์ “ไม่จริงมั้ง นี่ก็เที่ยงแล้ว ไม่ใช่เวลาซ้อมสักหน่อย ทำไมถึงไม่ตอบผมทันทีล่ะ?”
เขาลุกจากโซฟา ก้าวสามก้าวรวบเป็นสอง ก้าวขึ้นชั้นบนแล้วผลักประตูห้องฝึกซ้อมหมายเลขสองที่แง้มอยู่เข้าไปตรง ๆ
จากนั้นก็ถูกภาพตรงหน้าทำเอาตาพร่า