พ่อเหอยังไม่ทันได้พูด อันจิ่วที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็หัวเราะออกมาก่อน
เจียงสืออวี่เหลือบมองเธอ เด็กสาวตัวเล็กหน้าขาว ดูว่าง่ายจริง ๆ ยิ้มแล้วมุมปากก็โค้งขึ้นเพียงนิดเดียว ท่าทางเรียบร้อยสุภาพ
เมื่อกี้เขาคงมองผิดไปจริง ๆ
คิดแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าเจียงสืออวี่ก็ขยายกว้างขึ้นเล็กน้อย “เห็นไหม น้องสาวยังเห็นด้วยกับผมเลย”
พ่อเหอมองอันจิ่วด้วยสายตาเอือมระอา ก่อนจะโบกมือ “เอาละ มาหาฉันทำไม พูดธุระเถอะ”
“คือคืนนี้ผมกับหวังไจ๋อยากซ้อมเพิ่ม โค้ชอนุมัติให้หน่อยสิ” เฉินเทียนรีบพูด
พ่อเหอได้ยินแล้วขมวดคิ้ว พลางแค่นเสียง “แกอยากซ้อมเพิ่มจริง ๆ หรือหวังไจ๋ยุให้แกมาขอ?”
เฉินเทียนเผลอเหลือบมองเจียงสืออวี่เหมือนสารภาพโดยไม่ตั้งใจ ส่วนอีกฝ่ายล้วงกระเป๋ามองฟ้าไปแล้ว เฉินเทียนจึงได้แต่ฝืนใจพูดต่อ “อยากซ้อมจริง ๆ ครับโค้ช อนุมัติให้เถอะ”
ทีมว่ายน้ำทีมชาติไม่เหมือนกับกีฬาที่เป็นจุดแข็งดั้งเดิมของชาติอย่างปิงปองกับแบดมินตัน ซึ่งมีการจัดสรรตำแหน่งนักกีฬาในทีมชาติไว้แน่นอน
นักกีฬาระดับแนวหน้าส่วนใหญ่จะฝึกซ้อมและอยู่ภายใต้การดูแลของทีมประจำมณฑลของตัวเองในช่วงที่ไม่ได้เตรียมตัวลงแข่งรายการใหญ่
ต่อเมื่อมีภารกิจแข่งรายการใหญ่ระดับชาติเท่านั้น ถึงจะคัดนักกีฬาจากทีมมณฑลต่าง ๆ พร้อมโค้ชผู้ดูแลมารวมตัวกันเป็น “ทีมรวมระดับชาติ” เพื่อฝึกซ้อมเตรียมความพร้อมร่วมกัน
แน่นอนว่าการคัดตัวไม่ได้จับฉลาก นักกีฬาต้องทำเวลาได้ตามเกณฑ์เอ หรือก็คือผ่านมาตรฐานการแข่งขันระดับสูงของสหพันธ์ว่ายน้ำ ถึงจะมีสิทธิ์เข้าร่วมแข่งขัน
ที่ตอนนี้พวกเขามายืนอยู่ตรงนี้ได้ ก็เพราะทำเวลาได้ตามเกณฑ์เอและได้รับหนังสือเรียกตัวจากทีมชาติ เพื่อเข้าเก็บตัวฝึกซ้อมแบบปิดครั้งสุดท้ายก่อนโอลิมปิกที่ลอสแอนเจลิส