“เจ้านายครับ พวกเราเก็บกระเป๋าเรียบร้อยแล้ว… พร้อมเริ่มฝึกซ้อมครับ”
เด็กหนุ่มตรงหน้าดูเกร็งอยู่ไม่น้อย ตอนวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามายังไม่ลืมก้มคำนับก่อนหนึ่งที จากนั้นก็รายงานความคืบหน้าของทีมอย่างเป็นระเบียบเป็นข้อ ๆ
อันจิ่วยิ้ม บอกว่าไปได้ แล้วก็ก้มหน้ามองแท็บเล็ตต่อ เด็กหนุ่มถึงค่อยถอนหายใจโล่งอกแล้วเดินกลับไป
พอเดินเข้าไปในห้องฝึกซ้อมที่ดัดแปลงมาจากห้องพักในโรงแรมชั่วคราว เด็กหนุ่มก็เห็นเพื่อนร่วมทีมส่งสายตาคาดหวังมาพร้อมกัน เขาจึงพยักหน้าให้
“เฮ้อ——” ห้องฝึกซ้อมพลันเต็มไปด้วยเสียงถอนหายใจโล่งอก
“คราวหน้าผมไม่ไปแล้วนะ” เด็กหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งที่เดิม เอื้อมมือไปคว้าหูฟังทันที “เปลี่ยนคนอื่นไปรายงานเถอะ”
“อย่าสิ” เพื่อนร่วมทีมที่นั่งข้าง ๆ ร้องครวญขึ้นมาทันที “ทั้งทีมมีแค่นายนี่แหละ สุดยอดซิลเวอร์ ว่าที่ตัวฟรีอันดับหนึ่งของโลกในวงการชูตติ้ง แถมยังหล่อที่สุดด้วย”
“นั่นสิ ๆ!” เพื่อนร่วมทีมอีกคนพลอยส่งเสียงแซว “พวกเราก็อยากไปแทนนายอยู่หรอก แต่สเปกหน้าตามันไม่ถึงน่ะสิ!”
“ถ้าเอาหน้าอย่างฉันไปเดินให้แม่เจ้าของทุนเห็น เกิดเธอมองอยู่สองทีแล้วได้สติขึ้นมาจนถอนทุนคืนจะทำยังไง!”
“ใช่เลย แฟนเก่าของแม่เจ้าของทุนคือเทพเฉวียนเชียวนะ โอ้โห หน้าตาหล่อขนาดไหนกันนะ ขนาดผมเป็นผู้ชายยังใจละลายได้เลย!”
เสียงอีกเสียงแทรกเข้ามา น้ำเสียงเว่อร์วังเป็นพิเศษ “จังหวะนี้นายไม่ยอมสละความหล่อช่วยทีม แล้วจะรอให้ถึงเมื่อไหร่!”
ซิลเวอร์ หรือก็คือยิ่นเซวียน สะท้านไปทั้งตัว ก่อนจะเหลือบมองต้นเสียงสุดท้ายอย่างรังเกียจ นั่นคือเฉินเฉิน ตัวหลักฝ่ายบุกของทีม