การปรับตั้งอุปกรณ์เกมของเฉวียนเจิงไม่ได้จุกจิกเหมือนเพื่อนร่วมทีม เขาจึงเป็นคนที่ทำเสร็จเร็วที่สุด
เขาเงยหน้าขึ้น กวาดตามองโซนผู้ชมว่างเปล่าใต้เวทีอย่างไม่ใส่ใจ แต่สายตากลับหยุดชะงักลงทันที
หลี่อันจิ่วนั่งอยู่แถวหน้าสุดตรงหน้าเขาพอดี
วันนี้เธอไม่ได้แต่งหน้าจัดจ้านเหมือนเคย แต่งหน้าอ่อนบางจนแทบเหมือนไม่ได้แต่ง เป็นลุคที่เฉวียนเจิงไม่ได้เห็นมานานแล้ว
ตอนนี้เธอกำลังเท้าคางด้วยมือข้างเดียว ท่าทางผ่อนคลาย สายตาจับจ้องไปยังที่นั่งของผู้เล่นทีมแซดเอ็กซ์ซีที่อยู่ข้าง ๆ อย่างเปิดเผย
เฉวียนเจิงมองตามสายตาของเธอไปโดยไม่รู้ตัว กวาดสายตาไล่ไปตามสมาชิกทีมแซดเอ็กซ์ซีหลายคน แต่ครู่หนึ่งก็ยังตัดสินไม่ได้ว่าเธอกำลังมองใครกันแน่
ดูเหมือนจะเป็นซิลเวอร์ แต่ก็เหมือนจะเป็นตัวหลักฝ่ายบุกของทีมแซดเอ็กซ์ซี
เขาดึงสายตากลับมา แล้วมองเธออีกครั้ง
แต่ในจังหวะนั้น ราวกับสัมผัสได้ถึงสายตาที่จับจ้องอย่างมีตัวตน เธอจึงเหลือบมองมาทางเขาอย่างเกียจคร้านในที่สุด
สายตาของทั้งคู่ประสานกันกลางอากาศชั่วขณะหนึ่ง
ไม่มีความตกใจ ไม่มีการหลบตา แม้แต่อารมณ์อื่นก็ไม่มี
จากนั้นเธอก็หันกลับไปอย่างเป็นธรรมชาติและเรียบเฉย ราวกับแค่เหลือบมองสิ่งที่ไม่สำคัญเพื่อยืนยันให้แน่ใจ แล้วมองไปทางทีมแซดเอ็กซ์ซีต่อ
เฉวียนเจิงก้มตาลงเงียบ ๆ
การแข่งขันกำลังจะเริ่ม สมาชิกทั้งสองทีมปรับตั้งอุปกรณ์เสร็จแล้วและเข้าเกมเรียบร้อย
เสียงพูดคุยในทีมแทบระเบิดขึ้น หลังปรับตั้งอุปกรณ์เสร็จ ทุกคนก็เห็นหลี่อันจิ่ว ไม่รู้ว่าอยู่ ๆ หลี่อันจิ่วโผล่มาที่นี่ทำไม
“ปกป้องเซฟตี้ของเรา!” หัวหน้าทีมตะโกน
“พี่เจิงไม่เป็นไรใช่ไหม?” ผู้เล่นอิสระถามอย่างกระวนกระวาย