“ปกติครูเชินชอบดื่ม...”
อเมริกาโน่ร้อน ไม่เกี่ยงยี่ห้อ แต่ที่จริงแล้วชอบบูโอโน่ที่สุด
“สิ่งที่ครูเชินต้องระวังเรื่องสารก่อภูมิแพ้มี...”
ขนแมว ขนสุนัข ผลิตภัณฑ์จากขนแกะ และละอองเกสรดอกไม้บางชนิด
“เรื่องอาหารของครูเชินมีข้อควรระวังอยู่บ้าง ไม่ถึงกับเลือกกิน แต่มีอยู่ไม่กี่อย่างที่ไม่กินเด็ดขาด...”
ผักชี กระเทียม และเครื่องในสัตว์ทุกรูปแบบ
หวังฉินตรงหน้าขยับปากพูดไปเรื่อย ๆ อันจิ่วพยักหน้าเบา ๆ สีหน้าตั้งใจ สมุดโน้ตกางอยู่บนตัก บางครั้งก็หยิบปากกาขึ้นมาจดคำสำคัญสองสามคำ
แต่ภายใต้สีหน้าเรียบนิ่งนั้น เธอกำลังเล่นเกมตอบคำถามเร็วอยู่ในใจ
“เอาล่ะ ข้อควรรู้พื้นฐานก็ประมาณนี้”
หวังฉินหยุดพูดแล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน “ตอนนี้ครูเชินน่าจะกำลังแต่งหน้าแต่งตัวอยู่”
“ฉันแนะนำว่า...” เธอมองอันจิ่ว “ตอนนี้เธอไปสั่งอเมริกาโน่มาสักแก้ว แล้วเอาไปส่งให้เขาได้เลย นี่เป็นโอกาสดีที่จะแสดงฝีมือ ถือเป็นการเริ่มงานของเธอด้วย”
สิ้นเสียงพูด พนักงานกองถ่ายหนุ่มคนหนึ่งก็วิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา
ในมือเขาถือถุงกระดาษที่มีโลโก้ร้าน พอเข้ามาถึงก็ร้องถามเสียงดัง “พี่หวังฉินครับ! มีบริการวิ่งงานมาส่งถึงหน้าประตู—เป็นกาแฟครับ น่าจะของครูเชินใช่ไหม?”
หวังฉินชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด วันนี้เธอไม่ได้สั่งกาแฟให้เสิ่นยวโจว และเธอก็ไม่คุ้นกับโลโก้นั้นด้วย
ระหว่างที่หวังฉินกำลังลังเลอยู่ชั่วครู่ อันจิ่วก็ลุกขึ้นอย่างสงบ แล้วเดินไปรับหน้าพนักงานกองถ่าย
เธอยิ้มแล้วตอบว่า “ใช่ค่ะ รบกวนแล้วนะคะ เป็นของที่ครูเชินสั่งไว้ค่ะ”
อันจิ่วยื่นมือไปรับถุงกระดาษ น้ำหนักในมือค่อนข้างมาก