เรื่องเลี้ยงด้วยหนึ่งสัญญาณ ต่อด้วยโศกนาฏกรรมแห่งภูเขาซานเป็นละครที่ตกลงกันไว้ตั้งแต่คาบเรียนก่อน
อาจารย์วิชาการแสดงเป็นหนุ่มหล่อผู้มีอารมณ์ขัน แน่นอนว่านั่นเป็นตำแหน่งที่เขาตั้งให้ตัวเอง
ถึงหว่างคิ้วของเขาจะยังพอมองเห็นเค้าความสง่างามสมัยหนุ่มได้อยู่บ้าง แต่กาลเวลาก็เป็นโรงเลี้ยงหมูจริง ๆ
หวังอีเซียงกำลังเอ่ยประโยคเหน็บแนมนี้ ก็ถูกอาจารย์จับได้คาหนังคาเขา
อาจารย์ไม่โกรธ กลับหัวเราะแล้วพูดว่า “ดีเลย พวกหมูน้อยอย่างพวกเธอยังหนุ่มยังสาว งั้นก็แสดงอะไรที่คนหนุ่มสาวควรแสดงกันเถอะ”
ดังนั้น การแสดงฉากละครสำหรับรายงานกลางภาคจึงเพิ่มข้อจำกัดเข้ามาอีกข้อ จากเดิมที่ต้องดัดแปลงละครจีนดั้งเดิมเป็นละครเวที ก็ต้องเป็นละครรักด้วย
ทุกคนทำทีตำหนิหวังอีเซียงกันไปอย่างนั้นเอง แต่ความจริงต่างก็เริ่มคันไม้คันมืออยากลองกันเต็มที่
“อา จางซิงเอ๋ย จางซิง คนฉลาดอย่างเธอ ไม่รู้จริง ๆ เหรอว่าฉันคิดอะไรอยู่!”
กลุ่มของส้มซ่าส์จึงเลือกเรื่องซีเซียงจี้
เธอกับเสี่ยวเสี่ยวแบ่งกันรับบทชุยอิงอิงกับหงเหนียง ห้องพักจึงกลายเป็นตำหนักอัครมหาเสนาบดีไปโดยปริยาย
อันจิ่วถือถังน้ำเดินเข้ามาพอดี เธอเลิกคิ้วแล้วต่อบทว่า “คุณหนู ผมนี่มองไม่ออกจริง ๆ ครับ”
ส้มซ่าส์ถ่มน้ำลายใส่เธอทีหนึ่ง “ตาบอดหรือไง”
หลี่มู่เฉิงเก็บสีหน้าเขินอาย แล้วเดินไปพิงโต๊ะของอันจิ่ว “วันนี้หลินถิ่งก็เพิ่งไปรับตำแหน่งพี่เลี้ยงนมให้จอมยุทธ์พระสนมแล้วเหมือนกัน”
“อิงไถ พี่ซานเป่ยของเธอทำไมยังไม่มาหาอีกล่ะ” เธอแซว
“เพราะพี่ซานเป่ยไปเล่นเปียโนให้คนอื่น ยังไม่กลับมหาวิทยาลัยน่ะสิ” อันจิ่วยักไหล่