ขั้นตอนถ่ายรูปรวมจบลงในที่สุด รอยยิ้มทำงานที่ไร้ที่ติบนใบหน้าของชเวซีอุนก็หุบลงเสียที
เพิ่งเดินออกจากห้องมาได้ เขาก็ถูกลู่ซิงที่เพิ่งเสร็จงานเหมือนกันคล้องไหล่ไว้อย่างสนิทสนม
“เหนื่อยจะตาย ในที่สุดก็เสร็จสักที!”
ลู่ซิงพาดแขนบนไหล่เขาอย่างไม่ถือสา แล้วพาเดินไปทางห้องพักสำหรับศิลปิน
ชเวซีอุนปล่อยให้อีกฝ่ายคล้องไหล่ ฝีเท้าไม่เร่งรีบ คล้ายเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้จึงถามลอย ๆ ว่า “วันนี้อันจิ่วคุยกับนายสนุกดีนะ”
“ใช่ครับพี่” คุยเรื่องแฟนคลับหลังจบงานแจกลายเซ็นก็ถือเป็นเรื่องปกติ ลู่ซิงเหลือบมองชเวซีอุนแล้วพยักหน้า “วันนี้เธอแปลก ๆ นิดหน่อยนะ จู่ ๆ ก็พูดภาษาจีนกับผม”
แค่แปลกนิดหน่อยที่ไหนกัน
นิ้วของชเวซีอุนคลึงก้อนกระดาษในกระเป๋า พลางนึกถึงใบหน้าที่มีลักยิ้มนั่น
ห้าปีแล้ว ในความทรงจำของเขา อันจิ่วเป็นแฟนคลับประเภทเรียบร้อย ไม่ก่อเรื่อง ง้อก็ง่ายสุด ๆ มาโดยตลอด
เมื่อเทียบกับแฟนคลับตัวท็อปคนอื่น ๆ ที่ชอบทดสอบเขาหรือตั้งคำถามยาก ๆ ในงานแจกลายเซ็น หรือพวกที่อยากรู้อยากเห็นเรื่องชีวิตส่วนตัวของเขาจนชวนอึดอัด ซูอันจิ่วเรียกได้ว่าเป็นคนที่ทำให้สบายใจจนแทบจะ...ถูกมองข้ามไปเลย
แต่คนแบบนั้นกลับยื่นก้อนกระดาษให้เขาตอนถ่ายรูปรวมวันนี้
ชเวซีอุนไม่ใช่คนโง่ เขารู้ว่านั่นหมายถึงเธออยากพักพิงกันเป็นการส่วนตัว
แฟนคลับที่ทุ่มเงินจริงจังกับงานแจกลายเซ็นมานาน ส่วนใหญ่ก็คงไม่อยากให้ความสัมพันธ์หยุดอยู่แค่ระดับไอดอลกับแฟนคลับ
ในแง่หนึ่ง การเอาใจแฟนคลับกลุ่มนี้ก็เป็นส่วนหนึ่งของเขตสีเทาในอาชีพไอดอล บางครั้งแม้แต่บริษัทก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ขอแค่ไม่กลายเป็นเรื่องใหญ่และไม่ทิ้งหลักฐานเอาไว้ก็พอ