คำสารภาพรักที่จริงใจถึงเพียงนี้ น่าจะถูกบรรจุลงในตำราเรียนของโรงเรียนเก่าได้แล้ว
ถ้าไม่ใช่เพราะระบบไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย แถมตัวเธอเองก็รู้แก่ใจ คงมองไม่เห็นพิรุธแม้แต่นิดเดียว
พี่ชายคนนี้เปลี่ยนสายไปเป็นนักแสดงได้เลยนะ ว่าที่นักแสดงนำชายยอดเยี่ยมแห่งถนนชุงมูชัด ๆ
อันจิ่วแอบบ่นในใจ แต่บนใบหน้ายังคงรักษาสีหน้าตกตะลึงได้อย่างพอดิบพอดี
ชเวซีอุนรออยู่สองสามวินาที พอเห็นเธอไม่ตอบ ปลายนิ้วที่วางอยู่บนโต๊ะก็งอเข้าหากันเล็กน้อย “เร็วไปหรือเปล่า”
เขายิ้ม ก้มตาลงเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงความระมัดระวังอยู่บ้าง “ไม่เป็นไร คุณไม่ต้องตอบตอนนี้ก็ได้ ฉันแค่…อดใจไม่ไหว”
“จะเป็นไปได้ยังไง!”
อันจิ่วเหมือนถูกคำพูดของเขาปลุกให้ตื่นขึ้นมา จู่ ๆ ก็ลุกพรวด
เธอขยับตัวอย่างรีบร้อน ถึงขั้นชนมุมโต๊ะเตี้ยจนเกิดเสียงดังเบา ๆ
แต่เธอไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เดินอ้อมโต๊ะเตี้ยที่คั่นกลางระหว่างทั้งคู่ ไม่กี่ก้าวก็ไปถึงตรงหน้าเขา แล้วคุกเข่าลงนั่งตรง ๆ ต่อหน้าสายตาตกตะลึงของเขา
เขาสูงกว่าเธอมาก ตอนมีโต๊ะเตี้ยคั่นอยู่ยังไม่เห็นชัดเท่าไร
ตอนนี้พออยู่ใกล้กัน ชเวซีอุนถึงได้รู้ตัวว่าแม้ทั้งคู่จะคุกเข่านั่งเหมือนกัน เธอก็ยังเตี้ยกว่าเขาอยู่ช่วงหนึ่ง ต้องเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยถึงจะมองเห็นใบหน้าเขา
แสงไฟสลัวสีเหลืองในห้องส่วนตัวทอดเงานุ่มนวลลงบนใบหน้าเธอเช่นกัน ยิ่งขับให้ดวงตาทรงอัลมอนด์คู่นั้นดูใสกระจ่างยิ่งขึ้น
เธอขยับเข้าไปใกล้เขาอย่างรวดเร็ว บนใบหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจ ราวกับกลัวว่าเขาจะเข้าใจผิด “ไม่ใช่นะ พี่ชาย ไม่ใช่อย่างนั้น! ฉันแค่…แค่มีความสุขมากเกินไป เลยตั้งตัวไม่ทัน ฉัน…”