ตอนชเวซีอุนกลับมาถึงห้องส่วนตัว ที่นั่งข้าง ๆ ก็ว่างเปล่าไปแล้ว
เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองที่นั่งว่างเปล่าด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“อ้าว พี่กลับมาแล้วเหรอ?” ลู่ซิงเงยหน้าขึ้น ทั้งปากยังอัดแน่นไปด้วยเนื้อ พูดอู้อี้ว่า “อันจิ่วบอกว่าไม่สบาย เลยกลับไปก่อนแล้ว”
ไม่สบาย กลับไปก่อนแล้ว
ชเวซีอุนพยักหน้า แล้วนั่งลงที่ของตัวเอง
เขาหยิบถ้วยชาที่เธอทิ้งไว้บนโต๊ะขึ้นมา ชาเย็นชืดแล้ว เขาจ้องมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะดื่มรวดเดียวจนหมด
โทรศัพท์ที่อันจิ่วคืนให้เขาอยู่ในกระเป๋า เขาล้วงมันออกมา ปัดเปิดหน้าจอ แล้วมือก็ชะงัก
ภาพพื้นหลังสีเข้มที่ตั้งมาแต่แรก ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรถูกอันจิ่วเปลี่ยนเป็นรูปเซลฟี่ของเธอ เป็นรูปที่เพิ่งถ่ายเมื่อกี้ ฉากหลังคือประตูไม้แกะสลักของห้องส่วนตัว
เธอยิ้มตาหยีให้กล้อง ลักยิ้มสองข้างลึกเป็นร่อง
อันจิ่วตั้งใจมาก่อกวนตั้งแต่ก่อนมาถึงแล้ว ชเวซีอุนคิด
เธอคงคิดไว้แล้วว่าจะคืนโทรศัพท์ให้เขา พอเขาเปิดดู เธอก็จะยื่นหน้าเข้ามาใกล้ทันที แล้วเอียงคอพูดว่า “เซอร์ไพรส์” รอดูสีหน้าตกใจของเขาอยู่ชั่วขณะ
ตอนคบกัน เธอเป็นเด็กดีมาโดยตลอด ไม่เคยล้ำเส้น ไม่เคยทำให้เขาลำบากใจ
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเล่นเกมแบบนี้ เกมที่คู่รักควรจะเล่นกันอยู่บ่อย ๆ
ก็เหมือนกับตอนที่เธอส่งข้อความมาบอกว่าจะมางานเลี้ยงฉลอง เธอเริ่มกล้าขออะไรจากเขา เริ่มกล้าก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว และเริ่มเชื่อมั่นมากขึ้นว่าความสัมพันธ์นี้มีอนาคตให้คาดหวัง
เธอคงจินตนาการปฏิกิริยาของเขาไว้หลายแบบ แอบหัวเราะออกมา แล้วกอดความรู้สึกแบบนั้นเดินมาหาเขา
แต่ผลกลับเป็นว่าเขายืนอยู่ตรงทางเดิน พูดกับผู้จัดการว่าเธอเป็นแค่เกม