ตอนลู่ซิงเดินออกมาจากห้องล้างหน้า ก็เห็นชเวซีอุนเข้าในทันที
เขายืนอยู่หน้ากระจกอย่างนั้น มือทั้งสองข้างยันขอบอ่างล้างหน้า ก้มหน้าลงเล็กน้อย จ้องใบหน้าของตัวเองในกระจก
ใบหน้าในกระจกไร้สีหน้า แต่ไม่รู้ทำไม ลู่ซิงถึงรู้สึกว่าสีหน้านั้นน่ากลัวมาก
ไม่ใช่ความน่ากลัวแบบสยองขวัญ แต่ชวนขนลุกยิ่งกว่า ดวงตาของชเวซีอุนว่างเปล่า ทั้งที่สายตาจับอยู่บนกระจก แต่ใคร ๆ ก็รู้ว่าเขาไม่ได้กำลังมองกระจก
ฝีเท้าของลู่ซิงชะงัก
เรื่องที่เกิดขึ้นในห้องพักหลังเวทีเมื่อครู่ ทุกคนเห็นกันหมด ชเวซีอุนนั่งอยู่บนเก้าอี้ เอามือปิดหน้า
ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาแม้แต่นิดเดียว แต่ใคร ๆ ก็มองออกว่าเขากำลังร้องไห้
นี่เป็นครั้งแรกที่ลู่ซิงเห็นชเวซีอุนร้องไห้ ต่อให้เป็นตอนเดบิวต์แล้วคว้าอันดับหนึ่งครั้งแรก ทั้งวงร้องไห้กันน้ำตานอง แม้แต่หัวหน้าวงก็ยังร้องไห้ มีเพียงชเวซีอุนที่รับไมโครโฟนจากพิธีกร แล้วยิ้มขอบคุณทุกคนจนจบ
คนแบบนี้กลับกำลังร้องไห้
เพราะอย่างนั้นจึงไม่มีใครกล้าเข้าไปกวน ทุกคนแค่เปลี่ยนเสื้อผ้าและเก็บของของตัวเองเงียบ ๆ แลกสายตากันเป็นครั้งคราว แล้วก็กลับมาเงียบต่อ
ทำไมน่ะหรือ จริง ๆ แล้วทุกคนก็รู้แก่ใจ
ตอนเดินตำแหน่งบนเวที ลู่ซิงก็สังเกตเห็นแล้ว
ทุกครั้งที่ชเวซีอุนเต้น สายตาของเขาจะล่องลอย และพอถึงช่วงที่แสดงอิสระจนเดินไปทั่วเวทีได้ ชเวซีอุนก็วิ่งไปทั่วทั้งสนาม
ช่วงแรกเขาวิ่งไปทางซ้าย พอถึงตองเองเคอร์ก็คงหาไม่เจอจนหมดหนทาง ถึงได้เปลี่ยนไปวิ่งทางขวา
แฟน ๆ ถูกเขามองจนตื่นเต้นกรีดร้อง มีเพียงคนบนเวทีเท่านั้นที่รู้ว่าเขากำลังตามหาใคร
ลู่ซิงถอนหายใจในใจ ก่อนเดินไปยืนข้างชเวซีอุน เปิดก๊อกล้างมือ พลางเหลือบมองใบหน้าที่สะท้อนอยู่ในกระจก