“โห รูปตอนพวกนายซ้อมคอนเสิร์ตนี่ พวกเธอไปเอามาจากไหนกันเนี่ย?”
ฉีเชิงเจี๋ยไถโทรศัพท์อยู่ดี ๆ ก็ร้องลั่นขึ้นมา แล้วส่งโทรศัพท์ให้ถังอีโยวที่นั่งอยู่ข้างหน้า
ถังอีโยวมองแวบหนึ่ง รูปค่อนข้างเบลอ ดูแล้วน่าจะถ่ายจากที่ไกล ๆ ด้วยเลนส์ซูมระยะไกล
เขายังไม่ทันได้พูดอะไร ซ่งเชิงคังก็ยื่นหน้าเข้ามา แล้วอ่านตัวหนังสือบนรูปเสียงดัง
“ตอนแรกไม่ได้คิดจะโพสต์หรอก แต่เห็นแฟนคลับบางคนไม่สบายใจที่อีโยวไปมีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่นบนเวที แถมแฟนคลับบ้านนั้นยังจงใจเอาหน้ามาแนบ ก็เลยอยากบอกว่าภาพบนเวทีพวกนั้นเป็นสิ่งที่บริษัทเฮงซวยอยากให้พวกเราเห็นต่างหาก”
“ส่วนหยวนโยวเวลาส่วนตัวก็เป็นคู่รักตัวติดกันเหนียวหนึบ ไม่มีเวทีร่วมกันก็ยังต้องเข้าไปกระซิบกันใกล้ ๆ”
ฟางเฮ่าไม่รู้โผล่มาจากไหน แล้วอ่านต่อจากประโยคนั้น
“ยังมีเวอร์ชันวิดีโอด้วย แต่ฉันไม่กล้าเอามาลง เอาเป็นว่าอีโยวดื่มน้ำไปอึกหนึ่ง อีหยวนก็โดนความน่ารักเล่นงานจนกลืนน้ำลาย แล้วเอามือถูแก้มตัวเอง ฉันทนผู้ชายสองคนนี้ไม่ไหวแล้วจริง ๆ”
“ถึงบริษัทจะพยายามกดพวกเขาไว้ แต่เราต้องเชื่อเสมอว่าหยวนโยวเป็นของจริง ในมุมที่ไม่มีใครเห็นยังมีความลับแสนโรแมนติกอีกตั้งมากมาย”
พอพูดจบ ซ่งเชิงคังกับฟางเฮ่าก็สบตากัน
ซ่งเชิงคัง: “อีโยว!”
ฟางเฮ่า: “อีหยวน~”
เห็นท่าทางทั้งคู่เหมือนกำลังจะจับมือบอกความในใจกัน ถังอีโยวจึงยกมือขึ้นเขกหัวคนละที
เขาหันไปมองฉีเชิงเจี๋ยอย่างจนใจ “ว่างมากหรือไง ถึงไปดูอะไรพวกนี้?”