ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ที่ถูกโยนทิ้งไว้ข้าง ๆ ก็พลันดังขึ้น
ชเวซีอุนยื่นมือไปคว้าโทรศัพท์กลับมาแทบจะโดยอัตโนมัติ หน้าจอสว่างวาบ และแน่นอนว่าเป็นข้อความจากอันจิ่ว
เขาแตะเปิดดู เป็นภาพหน้าจอที่แสดงว่าจองตั๋วเครื่องบินสำเร็จแล้ว
ต้นทาง เซี่ยงไฮ้ ปลายทาง โซล วันที่...พรุ่งนี้
ชเวซีอุนจ้องภาพนั้นอยู่นาน ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปว่า “ทำไมกลับมาเร็วขนาดนี้ล่ะ? ลู่ซิงบอกว่าพวกเธอจะฉลองปีใหม่กันครึ่งเดือนนี่”
“ก็เพราะพี่ชายบอกให้หนูกลับมาเร็ว ๆ นี่คะ”
คำตอบจากอีกฝั่งฟังดูเป็นเรื่องธรรมดาเสียเหลือเกิน
ชเวซีอุนชะงักไปเล็กน้อย นิ้วที่วางอยู่บนแป้นพิมพ์แตะหน้าจอโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าข้อความนี้เหมือนมีเสียงดังขึ้นมา เด็กสาวที่เหมือนลูกกวางตัวนั้นกำลังยืนอยู่ตรงหน้า เอียงคอพูดประโยคนี้กับเขา
เขาเม้มริมฝีปาก แววตาและสีหน้าพลันอ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัว
“พี่ชายคิดถึงหนูแล้วใช่ไหมคะ?”
เธอส่งมาอีกข้อความ
ชเวซีอุนมองหน้าจอ คราวนี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง กว่าจะส่งคำว่า “อืม” ออกไป
ระหว่างรอเธอตอบกลับ ชเวซีอุนเลื่อนดูประวัติแชตขึ้นไป จนเจอภาพเซลฟี่ที่เธอส่งมาให้เมื่อหลายวันก่อน
เสื้อไหมพรมสีแดงขับให้ผิวของเธอดูขาวผ่อง เวลายิ้ม ลักยิ้มสองข้างก็ลึกและหวานจับใจ
เขารู้อยู่ก่อนแล้วว่าเธอใส่สีแดงแล้วสวย ตอนงานแจกลายเซ็นเธอก็เคยใส่ ตอนงานเลี้ยงค่ำก็ใส่มาแล้วเหมือนกัน
คิดได้ดังนั้น เขาก็แตะเปิดแป้นพิมพ์อีกครั้ง อีกฝ่ายยังไม่ตอบ แต่เขากลับส่งข้อความไปก่อนว่า