บทที่ 1 ระบบเปลี่ยนชุดคอสตูม
【เทพธิดาเปี่ยมรักต่อสรรพชีวิต แข็งแกร่งที่สุดในเรื่อง ไม่มีคู่รักหรือฉากรักใด ๆ มีเพียงผู้ศรัทธา แต่จะมีรักข้างเดียว ดั่งจันทรางามสูงสุดไขว่คว้า แต่มิเคยส่องแสงเพื่อข้าเพียงผู้เดียว 】
หยุนซูยืนอยู่บนเนินเขาร้างแห่งหนึ่ง
ใต้เท้าคือดินเหลืองที่ถูกเหยียบย่ำจนแน่น แตกระแหงคล้ายกระดองเต่า ตามรอยแยกมีซากหญ้าแห้งแซมขึ้นมาประปราย
เมื่อกวาดสายตามองไปทั่วหล้า นางยื่นมือออก ถ้วยหยกขาวใบหนึ่งพลันปรากฏกลางฝ่ามือ
ภายในถ้วยบรรจุโจ๊กขาวเต็มเปี่ยม
“เจ้าบ้าน พวกเราเข้านิยายยุคสมัยอลหม่านนะ ดัชนีอันตรายสูงลิบ ถ้าชุดเริ่มต้นของเจ้าไม่เลือกแบบเพิ่มเสน่ห์ อย่างน้อยก็น่าจะเลือกแบบเพิ่มพลังต่อสู้สิ”
ก้อนแสงที่มีจมูกมีตาพูดภาษาคนขึ้น “แต่เจ้ากลับเลือกอันที่ไร้ค่าสุด ชุดคอสตูม ‘หิมะขาวหอมละมุน’ นี้มีสกิลแค่โจ๊กขาวไม่จำกัด จะมีประโยชน์อะไรได้…”
“ใครบอกว่าชุดนี้ไม่ดี?”
หยุนซูกลืนโจ๊กคำสุดท้ายลงคอ ถ้วยหยกขาวในมือสลายเป็นจุดแสงอย่างเงียบงัน กระจายไปตามสายลม
“ชุดนี้มันสุดยอดต่างหาก!”
ยุคสามก๊ก จอมปราชญ์จางเจี่ยวเพียงอาศัยน้ำซาวข้าวผสมยันตร์ชามเดียว ก็สามารถทำให้ราษฎรมากมายยอมพลีชีพเพื่อเขาได้
โจ๊กขาวชามนี้ของนางช่างยั่วยวนใจยิ่งกว่าน้ำซาวข้าวนัก
เมื่อเป็นเช่นนั้น เหตุใดนางจึงไม่เลียนแบบ?
เพราะการแสดง ย่อมเป็นความถนัดของนางอยู่แล้ว
ส่วนกำลังรบ เดิมทีนางก็มีอยู่ หากพบเหตุไม่คาดฝันอะไร ก็สามารถรับมือได้
เมื่อในใจสบายใจแล้ว นางจึงจัดแขนเสื้อให้เรียบร้อย และหันหลังเดินมุ่งหน้าไปยังหุบเขาลำธารเบื้องหน้าตามคำบรรยายในหนังสือ
“เจ้าบ้าน ภารกิจของเราคือต้องผ่านเนื้อเรื่องนิยายอลหม่านนี้กับพระเอก คือแม่ทัพใหญ่ต้าโยง เฉินเจวี๋ย”
“เขากำลังถูกลอบสังหารในป่าเล็ก ๆ ทางซ้ายหน้าของเจ้าราวแปดร้อยเมตร เจ้าเดินผิดทางแล้ว”
ลูกบอลแสงระบบลอยอยู่ข้างกายหยุนซู นอกจากนางแล้ว ผู้อื่นมิอาจมองเห็น ได้ยิน หรือสัมผัสมันได้
หยุนซูไม่หยุดฝีเท้า “ข้าบอกตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าจะไปหาพระเอก?”
ผ่านด่านพระเอก ที่ไหนจะสู้การเป็นเทพธิดากอบกู้โลก?
ระบบงุนงงเดินตามไป “เจ้าบ้าน เจ้าเลือกช่วงเวลาที่พระเอกตกต่ำที่สุดเพื่อข้ามเข้านิยาย มิใช่เพื่อไปช่วยเหลือพระเอกและเพิ่มแต้มความชอบหรอกหรือ?”
“อดีตเจ้าบ้านหลายคนของข้าต่างก็ทำแบบนี้นะ”
“เดินตามแนวทางสนับสนุนพระเอก ในช่วงที่พระเอกตกต่ำ ก็มอบความอบอุ่น มอบคนเก่ง มอบเงิน มอบเทคโนโลยีให้…”
“นั่นล่ะแผนการที่ดีที่สุด”
หยุนซูตอบอย่างไม่ใส่ใจ “ระบบ ของฟรีไม่เป็นของมีค่า ข้าต้องการให้เขามาร้องขอข้าด้วยตนเอง”
ครึ่งชั่วยามต่อมา
นางพับแขนเสื้อขึ้น เผยท่อนแขนขาวผ่องดุจหยก แล้วเทโจ๊กขาวลงในน้ำ ณ ริมลำธาร
สกิล ‘โจ๊กขาวไม่จำกัด’ ที่มาพร้อมกับชุดคอสตูมหิมะขาวหอมละมุนนั้นมีข้อจำกัด อย่างการใช้โจ๊กขาวทำให้คนจมน้ำตายนั้นเป็นสิ่งต้องห้าม
นางจะเสกโจ๊กขาวได้กี่ถ้วยขึ้นอยู่กับว่ามีคนอยู่กี่คน และแต่ละคนได้รับเพียงถ้วยเดียว
หากอีกฝ่ายดื่มโจ๊กจนหมดถ้วยหยกขาวสลายไปแล้ว นางจึงจะเสกถ้วยที่สองให้ได้
“เจ้าบ้าน นี่เจ้ากำลังทำอะไร?”
ระบบสงสัย
หยุนซูเทโจ๊กขาวลงน้ำต่อ “เจ้าบอกว่าลำธารนี้มีปลามิใช่หรือ? ข้าลองใช้โจ๊กขาวทำเป็นเหยื่อล่อดู”
“ดื่มแต่โจ๊กขาว มันก็ออกจะเลี่ยน ๆ หน่อย” ระบบควานหาของในกระเป๋าระบบของตน
“เจ้าบ้าน ข้ามีผงปรุงรสขวดหนึ่ง พอเจอปลาแล้วย่างปลา โรยเจ้านี่ลงไป หอมชวนกินสุด ๆ”
“หอมชวนกินสุด ๆ? นี่เจ้าเป็นระบบแดนเหนือหรือ?”
หยุนซูรับผงปรุงรส พลางยิ้ม ๆ
ระบบเอ่ยอย่างห่อเหี่ยว “อดีตเจ้าบ้านคนก่อนข้าเป็นคนแดนเหนือ นางชอบปิ้งย่างนิด ๆ หน่อย ๆ ผงปรุงรสนี้นางทิ้งไว้ให้ข้า”
พูดพลาง
ในหัวมันก็ปรากฏภาพวันวานขึ้น
อดีตเจ้าบ้านคนแล้วคนเล่าล้วนดำรงชีพยากลำบากในยุคอลหม่าน รังเกียจที่ระบบเปลี่ยนชุดของมันไร้ประโยชน์ จึงยกเลิกผูกสัมพันธ์กับมัน
“เจ้าบ้าน ต้องการคู่มือย่างปลาไหม?” มันกระตือรือร้นกับหยุนซูผิดปกติ น้ำเสียงเจือความประจบประแจงเล็กน้อย
ทว่าหยุนซูกลับส่ายหน้า
นางจับปลา หาใช่เพื่อจะย่างกิน
ฟ้าดินไม่ทอดทิ้งคนมุ่งมั่น
หลังจากโปรยเหยื่อติดต่อกันสองวัน ในที่สุดผิวน้ำวันนี้ก็มีทีท่าขยับเขยื้อน ตอนแรกคลื่นน้ำสั่นไหวเล็กน้อย จากนั้นเงาสีแดงกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าก็ปรากฏขึ้นจากเบื้องลึก นับวันยิ่งมากขึ้น
หยุนซูยกถ้วยโจ๊กขึ้นอย่างไม่เร่งรีบ มืออีกข้างล้วงยาลูกกลอนเม็ดหนึ่งจากแขนเสื้อ ใช้ปลายนิ้วบี้เบา ๆ ยากลายเป็นผงละเอียด ร่วงปรอย ๆ ลงในโจ๊กขาว
“เจ้าบ้าน เจ้า…”
ระบบยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นหยุนซูเทโจ๊กขาวที่ผสมของบางอย่างลงไปในน้ำ
เพียงพริบตา ฝูงปลาก็เร่าร้อน กระเซ็นน้ำกระจาย แย่งกันฮุบเมล็ดข้าวในน้ำ
ระบบตะลึงไปชั่วขณะ
วินาทีต่อมา เสียงมันก็แหลมแตก “เจ้าบ้าน นั่นมันยาเม็ดความชอบนะ ยาเม็ดความชอบที่เพิ่มแต้มความชอบได้ 10 แต้ม! เจ้าไม่ใช้กับพระเอก แต่เอาไปให้ฝูงปลากินเนี่ยนะ?!”
“อ๊ากกก————”
มันส่งเสียงกรีดร้องแหลมลั่น “เจ้านี่มันตัวดี!”
“นั่นข้าต้องอ้อนวอนจนปากเปียกปากแฉะถึงขอมาจากระบบแมรี่ซูนะ เจ้าดันเอาไปให้ปลากิน…”
“จบเห่ หมดท่า…”
หยุนซูมองดูระบบที่จ่อมจะพังทลาย “ที่ข้าทำอย่างนี้ก็เพื่อภารกิจพระเอก มีสุภาษิตเก่าแก่กล่าวไว้ ยอมเสียสละลูก ถึงจะล่อหมาป่ามาได้”
ระบบกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย
ฝูงปลากินเมล็ดข้าวในน้ำจนเกลี้ยงแล้ว แต่มันก็มิได้จากไป กลับว่ายไปมาอยู่ริมลำธาร พยายามเข้าใกล้หยุนซูบนฝั่ง
นั่นล้วนเป็นผลจากยาเม็ดความชอบ
“อืม ดูท่าแล้วผลลัพธ์ใช้ได้ทีเดียว”
หยุนซูมองดูปลาคาร์ฟสีแดงที่ว่ายมา ใช้นิ้วแตะหัวพวกมันอย่างแผ่วเบา “ระบบ อีกนานเท่าไหร่เซิ่นอวี้ น้องชายพระเอก ถึงจะผ่านหุบเขาลำธารนี้?”
เซิ่นอวี้เป็นบุตรชายคนรองของเซิ่นเซียว โหวหนิงหย่วนแห่งต้าโยง ตั้งแต่วัยเยาว์ก็ร่ำเรียนหนังสือเต็มเปี่ยม เป็นแบบฉบับของบัณฑิตตระกูลสูงศักดิ์
ในเนื้อเรื่องระบุว่า เฉินเจวี๋ยถูกกล่าวโทษเนื่องจากถวายฎีกาขอร้องให้องค์จักรพรรดิประหารชีวิตเหล่าพ่อมดหมอผีที่ก่อกวนราชสำนัก จึงถูกองค์จักรพรรดิลงอาญา เนรเทศไปยังดินแดนกันดารหนาวเหน็บ เมื่อเซิ่นอวี้ทราบข่าว ก็ละทิ้งบ้านเกิดติดตามไป กลายเป็นหัวหน้าที่ปรึกษาคนสนิทของเฉินเจวี๋ย วางแผนกลยุทธ์ให้เขา ล้มล้างราชวงศ์โยงที่เสื่อมทราม สถาปนาราชวงศ์ใหม่
เขาเป็นมันสมองผู้มีพรสวรรค์ควรค่าแก่ตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีอย่างไม่ต้องสงสัย
ระบบตอบอย่างห่อเหี่ยว “13 นาที”
“ระบบ เจ้านี่เก่งจริง”
หยุนซูไม่หวงคำชมของตนเลย
วิธีได้ชุดคอสตูมของระบบเปลี่ยนชุด มีเพียงทางเดียวคือสะสมอารมณ์ตกตะลึงของผู้คนไปจับฉลากรางวัล
หากอาศัยแต่เนื้อเรื่อง นางไม่อาจคำนวณเวลาได้แม่นยำ เพื่อแสดงละครที่นางเตรียมการอย่างดีให้เซิ่นอวี้ชม
โชคดีที่นางมีระบบคอยช่วยโกง
ถึงเวลาเก็บเกี่ยวค่าตกตะลึงระรอกแรกแล้ว
หยุนซูหาที่นั่งว่างตรงริมลำธาร กระโปรงผ้าแพรสีขาวนวลปูลาดบนหินเขียว
ชุดคอสตูมระดับระบบล้วนติดฟังก์ชันไร้ฝุ่นผง ไม่ต้องกลัวเลอะหรือเปียกเลย
นางเชยคางขึ้นเล็กน้อย แสดงท่วงท่าเทพธิดาอย่างเต็มที่
ทั้งเมตตาและห่างเหิน
พร้อมด้วยความสง่ามองลงมายังสรรพชีวิต
“เจ้าบ้าน มาแล้ว”
เมื่อได้ยินคำพูดของระบบ หยุนซูยกมือเรียวเบา ถ้วยโจ๊กขาวหนึ่งใบปรากฏขึ้นในฝ่ามือ
【ค่าตกตะลึงของเสิ่นต้า +20】
【ค่าตกตะลึงของเสิ่นเอ้อ +20】
【ค่าตกตะลึงของเซิ่นอวี้ +5】
“คุณชาย…”
บนทางเดินเล็ก ๆ ในป่า เซิ่นอวี้รั้งบังเหียน ยกมือขึ้น หยุดเสียงพูดของผู้คุ้มกันด้านหลัง
ผู้คุ้มกันทั้งสองมองหน้ากันก่อน จากนั้นจึงหันมองไปยังริมลำธาร ในแววตาทั้งเลื่อมใสและพรั่นพรึง
สตรีชุดขาวนั่งบนหินเขียว มือประคองถ้วยหยกขาวใบหนึ่ง แสงอรุณสาดล้อมรอบตัวนางเป็นรัศมี ยิ่งขับเน้นใบหน้าหมางามเย็นเยือกนั้นให้ดูไม่ใช่มนุษย์ปุถุชน
เมื่อครู่นี้ พวกเขาเห็นแจ่มชัด
โจ๊กขาวถ้วยนั้น เนรมิตขึ้นจากความว่างเปล่า!