“ระวัง!”
ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้น หลู่หลีพลันสะดุ้งตื่น ทว่ายังไม่ทันได้ตอบสนอง ความเจ็บปวดรวดร้าวก็แล่นมาจากหัวไหล่
“มีมือสังหาร! คุ้มกันองค์สันตะปาปา!”
บทสวดหยุดชะงักลงทันที ฝูงชนพลันแตกตื่นอลหม่าน
อัศวินลงมืออย่างรวดเร็ว แทบจะทันทีที่เสียงตะโกนดังขึ้น พวกเขาก็เคลื่อนไหวแล้ว
คนที่พุ่งนำหน้าไปก่อนคืออันตีเลอา น่าเสียดาย แม้นางจะรวดเร็วเพียงใด ก็ยังเร็วกว่าลูกธนูที่พุ่งมาไม่ได้ จึงทำได้เพียงมองลูกศรแหลมคมแทงทะลุหัวไหล่ของหลู่หลีต่อหน้าต่อตา
บุตรศักดิ์สิทธิ์ผู้เป็นที่เคารพรักของนาง บุตรศักดิ์สิทธิ์ผู้ที่นางเลื่อมใส กลับต้องมาบาดเจ็บเช่นนี้ต่อหน้านาง ในพิธีศักดิ์สิทธิ์อันยิ่งใหญ่ ทว่านางกลับไร้กำลังช่วยเหลือ ทำได้เพียงยืนมองอย่างช่วยไม่ได้
“องค์สันตะปาปา!” อันตีเลอาก้าวไปขวางหน้าหลู่หลี ใช้ร่างของตนปกป้องเขาไว้อย่างแน่นหนา
“อันตีเลอา...” หลู่หลีดูราวกับเพิ่งได้สติกลับมา เขากวาดตามองบาดแผลบนหัวไหล่ ก่อนเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ “เจ็บเหลือเกิน”
เจ็บจริง ๆ เจ็บเกินคาด ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยคิดเลยว่าร่างกายนี้จะรู้สึกเจ็บปวดรุนแรงถึงเพียงนี้เมื่อได้รับบาดเจ็บ ราวกับมีค้อนยักษ์ฟาดลงมาในทันใด บดขยี้กระดูกของเขาจนแหลกละเอียด
ใบหน้าของหลู่หลีซีดลงอยู่หลายส่วน เขาถอยเข้าไปในวิหารท่ามกลางการคุ้มกันของเหล่าอัศวิน
“หมอหลวง! รีบไปตามหมอหลวงมาเร็ว!” อันตีเลอาร้อนใจจนแทบร้องไห้
หากนางได้อยู่ข้างกายองค์สันตะปาปาตลอดเวลา หากการรักษาความปลอดภัยเข้มงวดกว่านี้ องค์สันตะปาปาจะไม่ต้องบาดเจ็บหรือไม่?
ความรู้สึกผิดและเสียใจถาโถมอยู่ในใจ นางอยากรับลูกธนูดอกนี้แทนหลู่หลีเสียเหลือเกิน ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม!