ดูแล้วบรรยากาศเริ่มแปลกประหลาดและเคร่งเครียดขึ้นเรื่อย ๆ
เจ้า-จิ่นหนานทนมองต่อไปไม่ไหว จึงก้าวออกมา ผลักตัวเองเข้าไประหว่างเฉียนเฉี่ยนและกู้จุ่น กำลังจะพูดกล่อมให้คืนดีกันสักสองสามประโยค...
ก็ถูกเฉียนเฉี่ยนฉวยโอกาสเตะเข้าให้หนึ่งที
เจ้า-จิ่นหนานที่โดนเตะโดยไม่มีสาเหตุ สีหน้าเริ่มมืดลง เขาหันกลับไป น้ำเสียงก็พลันสูงขึ้นโดยไม่รู้ตัว
"เจาหมิง! อย่าซนนัก!"
เมื่อเห็นเช่นนั้น จิ่งอ๋องผู้ที่คอยประสานรอยร้าวอย่างแท้จริงก็ช่วยพูดขึ้นว่า "พี่สาม เสี่ยวเฉียนเอ๋อร์ยังเป็นเด็ก..."
เจ้า-จิ่นหนานถูกคำพูดนี้ทำให้อึ้งไปเล็กน้อย เกือบจะตั้งตัวไม่ติด
เขาชี้ไปที่เฉียนเฉี่ยน ตั้งใจจะถามว่า "เคยเห็นเด็กที่โตขนาดนี้แล้วหรือยัง?"
เด็กที่ชอบขัดใจคนอื่นขนาดนี้ ทำเอาคนโกรธแทบตายโดยไม่ต้องชดใช้ชีวิตนี้ มาจากไหนกัน?
แต่เจ้า-จิ่นหนานก็ยังอดทนไว้ได้
เขาตบไหล่จิ่งอ๋องด้วยน้ำเสียงจริงจัง "น้องสี่เอ๋ย จะปล่อยตามใจและปกป้องแบบนี้ได้อย่างไร?"
เฉียนเฉี่ยนถือโอกาสสอดแทรกทันที "เช่นนั้น องค์รัชทายาท ไม่เห็นด้วยกับคำพูดของข้าเมื่อครู่หรือ?"
— ข้าจะเห็นด้วยกับเจ้าบ้าอะไรเล่า?!
เจ้า-จิ่นหนานถูกทำให้อึ้งอีกครั้ง แต่เมื่อมองไปที่ใบหน้าสวยที่ชวนให้เกลียดของเฉียนเฉี่ยน ก็ดันไม่สามารถโต้แย้งได้จริง ๆ
เฉียนเฉี่ยนรู้อยู่แก่ใจว่าเขาไม่กล้าโต้เถียง จึงจงใจถามเช่นนั้น
ในฐานะองค์ชายรัชทายาท ผู้ที่จะต้องค้ำจุนอำนาจจักรพรรดิและทำให้อำนาจนั้นมั่นคงที่สุด ก็คือเขา
เจ้า-จิ่นหนาน: "..."
เขาจำใจก้มหน้า แสดงท่าทางเข้มงวดในฐานะพี่ชาย "อย่ามากเกินไป พวกเราแม้จะเป็นเชื้อพระวงศ์ แต่ก็ต้องรู้จักหลักการที่ว่าเชื้อพระวงศ์ผิดก็ต้องได้รับโทษเช่นเดียวกับสามัญชน"
"แม่ทัพกู้มีผลงานมากมาย จงรักภักดีต่อราชบัลลังก์ จะมาถูกทำให้อับอายต่อหน้าธารกำนัลได้อย่างไร?"
"แล้วเจ้าน้องสี่ เจ้าไม่เพียงแต่ไม่ตักเตือนเจาหมิง ยังมาร่วมซนกับเขาอีก อย่างนี้หรือที่เป็นพี่ชาย? ต่อไปจะทำเป็นแบบอย่างให้เหล่าน้อง ๆ ได้อย่างไร?"