เขาหว้าฮัวอยู่ไกลจากเมืองหลวงออกไปร้อยลี้
เว่ยเซ่าถูกกักไว้ที่จวนองค์หญิงมาแล้วหลายวันมิใช่น้อย
ทุกวันนี้เขาคอยหยั่งเชิง สังเกตการณ์อยู่อย่างระมัดระวัง แต่ก็ไม่อาจล่วงรู้ความในใจที่แท้จริงของเฉียนเฉี่ยนได้ อีกทั้งยังไม่ได้รับการเรียกหาแต่อย่างใด
องค์หญิงตรัสว่าเห็นแก่สติปัญญาของเขา จึงสั่งลาแทนเขาโดยพลการ จุดประสงค์ก็เพื่อให้เขามาเป็นบ่าวใต้ชายคาของนาง
แต่เขารับราชการมาหลายปี มิเพียงไร้ผลงานใดๆ กระทั่งตำแหน่งและหน่วยงานที่สังกัดก็ต่ำต้อยจนยากจะสะดุดตาใคร
หากเดาว่าองค์หญิงชอบรูปโฉมของเขา ด้วยฐานะของนาง มิต้องเอ่ยถึงบุรุษ ต่อให้ชอบสตรี ก็ย่อมมีคุณหนูตระกูลขุนนางและนางโลมงามเลอเลิศมากมายที่เต็มใจสมสู่กับนางเป็นการลับ
อีกทั้งองค์หญิงจับตัวเขามาเอง
แต่กลับมิได้ล่อใจ มิได้ข่มขู่ มิได้ใช้ชีวิตครอบครัวเป็นเครื่องต่อรอง เพียงพาเขากลับมายังจวนองค์หญิงแล้วก็ปล่อยปละละเลย...
มองกำแพงสูงตระหง่านด้านนอกจวน เว่ยเซ่าก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว
เขารู้ดีว่าหากก้าวออกจากประตูบานนี้ไป ข้างหน้าคือหนทางสว่างไสวที่มุ่งสู่ประตูจวนองค์หญิงเจาหมิง ภายนอกผู้คนพลุกพล่านเสียงอึกทึก ไม่มีผู้ใดมาขัดขวางเขา
แต่หากก้าวออกไป จะเกิดสิ่งใดขึ้น?
เว่ยเซ่าไม่อาจคาดเดาได้ เขาคิดไม่ออกจริงๆ ว่าเฉียนเฉี่ยนสนใจเขาด้วยเหตุใด หรือว่าจะเป็นดังที่นางกล่าวไว้จริง
"ทะนุถนอมผู้มีความสามารถ รักผู้มีความสามารถ ข้าจึงจำต้องเมตตาเจ้า..."