เฉียนเฉี่ยนยืนอยู่หน้าห้องเฝ้าประตูที่เหลือเพียงกรอบประตูเท่านั้น
ยกเท้าเตะเศษไม้บนพื้นทิ้ง เฉียนเฉี่ยนเงียบงัน
แล้วหันไปมองมู่หรงจิ้นต้นเหตุของเรื่อง
เฉียนเฉี่ยนให้เขาเตะประตูโดยตรง ผลปรากฏว่าเขารื้อประตูบ้านเขาทิ้งทั้งบาน
เฉียนเฉี่ยน: "ให้เจ้าตามคำสั่ง ไม่ได้ให้เจ้าทุ่มชีวิต"
มู่หรงจิ้น: "..."
มู่หรงจิ้น: "ใจร้อนไปหน่อย ใช้แรงมากไปหน่อย"
เฉียนเฉี่ยน: "?"
เจ้าตื่นเต้นอะไรนักหนา?
เว่ยเซ่ายืนอยู่กลางลานบ้าน ฉงนสนเท่ห์ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขากระพริบตา นานทีเดียวกว่าจะเรียกเสียงของตัวเองกลับมาได้
"องค์...องค์หญิง?"
องค์หญิงเจาหมิงในตำนานไม่ควรจะปรากฏกายที่นี่ที่สุด ซอยแคบ ๆ แห่งนี้มิอาจรองรับองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ได้
แต่ทว่าบัดนี้นางกลับยืนอยู่หน้านอกจวน
สวมอาภรณ์คลุมสีทองระยับ ชุดสีแดงสดใส เปล่งประกายงดงามด้วยเครื่องประดับอันมีค่า แต่องค์หญิงกลับทรงมีพระพักตร์งดงามบริสุทธิ์ดั่งพระโพธิสัตว์ ยืนทวนแสงอยู่ตรงนั้น ก็เฉิดฉายจนผู้คนอดที่จะละอายใจไม่ได้
"ข้าน้อยราชเลขาธิการสำนักตรวจการ เว่ยเซ่า คำนับองค์หญิง"
เว่ยเซ่าก้าวขึ้นหน้าสองก้าว ไม่สนใจพื้นดินแข็งทื่อ คุกเข่าลงเสียงดังอยู่ไม่ไกลจากเท้าเฉียนเฉี่ยน
"ไม่ทราบว่าองค์หญิงเสด็จมา ข้าน้อยเสียมารยาท ขอองค์หญิงโปรดอภัยพ่ะย่ะค่ะ"
เฉียนเฉี่ยนพยักหน้า ไร้ปฏิกิริยาใด ๆ
เว่ยเซ่ากลอกตาแห้ง ๆ ก้มหน้าลง ระแวงอยู่ในใจ
แต่เฉียนเฉี่ยนไม่เปิดโอกาสให้เขาคิด
"คนมา จับกลับไป"
เว่ยเซ่าตกใจ เงยหน้าขึ้น กลับทรุดลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง
มู่หรงจิ้นคิดจะลงมือ แต่พอได้ยินคำสั่งชัดเจน ก็ชะงักไป คิดว่าตนเองฟังผิด
มู่หรงจิ้น: "อะไรนะ?"
แต่อีกด้านหนึ่งอาอวี้กลับรั้งแขนเสื้อขึ้นมาแล้ว