เฉียนเฉี่ยนออกจากตำหนักเหลียงอีก็พบกับขันทีจูกำลังกลับมาจากด้านนอกพอดี
นางยกมือห้ามขันทีจูคารวะ แล้วถามอย่างไม่ใส่ใจ "ขันทีจู กำลังยุ่งอะไรอยู่หรือ?"
ขันทีจูเห็นเฉียนเฉี่ยนก็ยิ้มจนหน้าย่น "ทูลองค์หญิง เดือนสองนี้จิ่งอ๋องเสด็จแทนฝ่าบาทไปตรวจราชการสิบสามเมืองทางตะวันตกเฉียงใต้ ครั้นกำหนดวันเสด็จกลับมาแล้ว ฝ่าบาททรงพระสำราญยิ่งนัก หมายจะทรงแต่งตั้งพระมารดาของจิ่งอ๋องคือพระสนมซีฝู"
"งานพระราชพิธีเล็กๆ น้อยๆ ในวังมากมาย พิธีเฉลิมฉลองการแต่งตั้งนี้ กระหม่อมจำต้องดูแลแทนฝ่าบาท"
รอยยิ้มบนใบหน้าเฉียนเฉี่ยนจางลงเล็กน้อย แต่มิได้กล่าวสิ่งใด เพียงพยักหน้า กอดแจกันแล้วออกจากวังไปอย่างสบายอารมณ์
"องค์หญิง"
รถม้าของเฉียนเฉี่ยนรออยู่ที่ประตูจิ่งเต๋อ
แม้จักรพรรดิเฉียนเคยมีพระบัญชาชัดเจน อนุญาตให้เฉียนเฉี่ยนผ่านประตูวังได้โดยไม่ต้องลงจากรถ แต่รถม้าที่โดดเด่นขนาดนั้น จะจอดอยู่บนถนนในวังหรือนอกตำหนักเหลียงอีตลอดได้อย่างไร?
สะดุดตาเกินไปหน่อย
เฉียนเฉี่ยนเพิ่งขึ้นรถม้า กู้จุ่นที่ถูกเฆี่ยนสามสิบทีก็ถูกพยุงออกมา
ช่างเป็นคนหยาบช้าจริงๆ ถ้าเป็นขุนนางทั่วไป ถูกตีสามสิบไม้นี้ ต่อให้ไม่ตายก็ต้องพิการไปครึ่งตัว
แต่กู้จุ่นยังเดินได้ เพียงแต่ดูเซไปนิดหน่อย
คิดว่าคนในวังคงผ่อนผันให้ ไม่ได้ตีอย่างสุดแรง
"แม่ทัพ!"
ได้ยินเสียงหญิงสาว เฉียนเฉี่ยนเปิดหน้าต่างดู ก็เห็นหญิงสาวในชุดวังสีอ่อนรีบลงจากรถม้า วิ่งไปหากู้จุ่น
คือไป๋เชียนเชียน ดูท่าข่าวคราวของนางก็ไวไม่น้อย