ขณะนี้ ต่อให้โกรธหรือแค้นเพียงใดก็ไร้ความหมาย เพราะจักรพรรดิเฉียนไม่มีทางลงโทษเฉียนเฉี่ยนถึงที่สุดจริง ๆ
เพื่อญาติวงศ์และคนนอกเพียงเท่านั้น ต้องให้เฉียนเฉี่ยนชดใช้ชีวิตของพวกเขากระนั้นหรือ?
เช่นนั้นราชวงศ์จะเหลือความเป็นอะไร?
ไม่กลายเป็นเพียงเสียงหัวเราะเยาะของปวงประชาใต้หล้าหรอกหรือ
ก่อนที่เฉียนเฉี่ยนจะมา จักรพรรดิเฉียนก็โกรธเรื่องพวกนี้กับบรรยากาศอันวุ่นวายในเวลาเช้าอยู่แล้ว
จักรพรรดิเฉียนตกลงใจแล้ว ครั้งนี้จะไม่ยอมปล่อยผ่านง่าย ๆ ให้บุตรสาวผู้ดื้อรั้นคนนี้ยิ่งทำตัวเหลวไหลไปกันใหญ่
เขาจะต้องดุด่าเฉียนเฉี่ยนอย่างหนัก แล้วจึงลงโทษอีกชั้น ให้หล่อนรู้ว่าการเป็นเชื้อพระวงศ์นั้น ไม่มีทางทำตามอำเภอใจได้จริง ๆ
แต่คิดได้ ก็เพียงคิดได้เท่านั้น
เขาจะเอ่ยโทษออกไปตามอำเภอใจไม่ได้
เพราะฮ่องเต้ตรัสคำใดแล้วเป็นคำมั่น คำที่ตรัสออกไปก็คือพระราชโองการ เมื่อเอ่ยไปแล้วก็ไม่มีทางหวนคืน
เช่นเดียวกับเมื่อสามปีก่อน ที่เขาคับแค้นใจชั่ววูบแล้วตัดสินใจไปโดยไม่คิด
หากเฉียนเฉี่ยนไม่กลับเมืองหลวงเอง คงถึงวันนี้ จักรพรรดิเฉียนยังต้องอาศัยเพียงหนังสือราชการที่เจ้าเมืองท้องถิ่นกราบทูลมา จึงจะล่วงรู้ความเป็นไปของเฉียนเฉี่ยน
ดังนั้นจักรพรรดิเฉียนต้องไตร่ตรองให้รอบคอบ รอบคอบยิ่งขึ้นไปอีก
เฉียนเฉี่ยนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ บทลงโทษที่หล่อนได้รับต้องไม่เบาเกินไปจนเหมือนไม่ได้ลงโทษ หากปล่อยผ่านไปอย่างง่ายดาย จะยิ่งได้ผลตรงกันข้าม
มลทินและความยุ่งยากเหล่านั้น จะติดตามเสี่ยวเฉียนเอ๋อร์ไปตลอด จนกว่าจะฉุดหล่อนลงไปเหยียบย่ำจนตาย
แต่ถึงจะต้องลงโทษ ก็ทำเกินไปไม่ได้ ทำเอาจริงเอาจังเกินไปไม่ได้ มิเช่นนั้นจะทำลายความสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูก
และที่ยากสำหรับจักรพรรดิเฉียนก็คือ ผู้คนใต้หล้าส่วนใหญ่ต่างมีตา มีหู พวกเขาจะดู จะฟัง ไม่ใช่คนโง่ที่ไม่รู้อะไรเลย