"ยามเหมาตรุษที่สี่ ประกาศ——!"
เสียงกลองและแตรสามครั้งก้องกังวานไปทั่วพระราชวังต้าเฉียน ไปจนถึงทุกซอกมุม
เหล่าขุนนางได้ยินเสียงต่างยืดตัวตรง จัดแจงเครื่องแต่งกาย แยกย้ายเข้าแถวตามลำดับขั้นยศจากหน้าไปหลัง อย่างเป็นระเบียบเข้าไปในประตูวัง
ใต้ท้องพระโรงทองมีบันไดกว่าร้อยขั้น สองข้างทางทหารองครักษ์สวมเกราะ ถือทวน หน้าเคร่งขรึม น่าเกรงขาม
จนกระทั่งเข้าไปในพระที่นั่ง ขุนนางทั้งหมดแยกยืนเป็นสองข้างตามฝ่ายบุ๋นบู๊ ราชสำนักต้าเฉียนแยกฝ่ายชัดเจน ตระกูลใหญ่ซับซ้อน
ฝ่ายบุ๋นเป็นหลัก ฝ่ายบู๊เป็นรอง และแยกกันชัดเจน
กระทรวงทั้งหกและสำนักตรวจการเป็นกระดูกสันหลังและแขนขาของราชสำนัก ขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งไม่ได้ แต่ก็ต่างคนต่างปกครอง
เวลานี้ในพระที่นั่งมีเสียงคนน้อย ขุนนางแทบไม่พูดคุยกัน แต่ทุกคนรู้ดีว่าวันนี้บนราชสำนัก คงมีการก่อเรื่องที่ตัดสินได้ไม่ง่าย
"ฝ่าบาทเสด็จ——!"
พร้อมกับเสียงที่คุ้นเคย ขุนนางทั้งหมดก้มหัวลงกราบ ถวายบังคมร้องเสียงสูง
"ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นปี หมื่นหมื่นปี"
ขุนนางสำนักตรวจการหลายคนมีฎีกาอยู่ในแขนเสื้อแล้ว รอเพียงจักรพรรดิเฉียนปรากฏกาย พวกเขาก็จะยื่นฎีกากล่าวโทษ
ตระกูลจางเป็นตระกูลขุนนางใหญ่สี่ชั่วอายุคน เป็นเสาหลักของราชสำนัก ถึงจวนจงฉินป๋อจะผิด ก็ไม่ควรถูกลงโทษถึงเพียงนี้ และองค์หญิงเจาหมิงยิ่งไม่ควรเร็วกว่ากฎหมาย ฆ่าคนด้วยดาบเพียงเล่มเดียว
การยื่นฎีกาครั้งนี้ องค์หญิงเจาหมิงต้องรับผิดชอบไม่พ้น
แม้จะเปลี่ยนผลที่เกิดขึ้นแล้วไม่ได้ พวกเขาก็จะทำให้องค์หญิงเสียชื่อเสียง เกียรติยศพังพินาศ
"เหล่าขุนนางลุกขึ้นเถิด"
คำสั่งให้ลุกขึ้นนั้นสงบนิ่ง หลี่ชู่ซู่กำฎีกาในมือแน่น ค่อย ๆ ลุกขึ้น เงยหน้ามองบัลลังก์มังกรบนแท่นหยก