จางเหวินเจี๋ยมิใช่คนแข็งแกร่งผู้ยอมตายเพื่อความถูกต้อง
ครั้นถูกเฉียนเฉี่ยนข่มขู่เยี่ยงนี้ แม้มิทันถึงขั้นตกใจจนสลบไสล แต่ก็ร่ำร้องขอชีวิตไม่ขาดปาก
"องค์หญิง โปรดไว้ชีวิตข้าน้อยด้วย!"
"เรื่องของกงซุนเหลย ข้าน้อยมิได้มีส่วนเกี่ยวข้องและมิรู้เห็นจริงๆ! เพียงเพราะข้าน้อยมีวาสนาได้เป็นญาติกับจวนแม่ทัพ องค์รัชทายาททรงมีพระประสงค์จะผูกมิตร จึงเลือกให้ข้าน้อยเป็นประธานกรรมการสอบนี้!"
เฉียนเฉี่ยนกดร่างเขาลงไปอีก จางเหวินเจี๋ยร้องครวญคราง สายตาจดจ้องไปที่ปลาทองคำในน้ำที่แหวกว่ายเข้ามาเพราะรับรู้ถึงความผิดปกติ
ถ้อยคำของเฉียนเฉี่ยนยังก้องอยู่ในหู ราวกับเห็นภาพเหล่านั้นชัดเจนว่าปลาทองจะกรูกันเข้ามาแทะเนื้อหนังของเขาอย่างไร
"อ้า—องค์หญิงโปรดไว้ชีวิต! ข้าน้อยยอมสารภาพ ยอมสารภาพทุกอย่าง! ขอเพียงองค์หญิงไว้ชีวิตข้าน้อยเถิด"
เฉียนเฉี่ยนปล่อยมือด้วยความรังเกียจ อาอวี้ดึงร่างเขากลับมา จางเหวินเจี๋ยทรุดลงกับพื้น หว่างขาเปียกชื้นเป็นรอยคล้ำ น่าขายหน้าที่สุดคือเขาตกใจจนฉี่ราด
"องค์หญิง! องค์หญิง!" จางเหวินเจี๋ยคารวะขอชีวิต "ข้าน้อยแม้ติดตามองค์รัชทายาท แต่หาใช่คนสนิทของพระองค์ไม่ หลายเรื่องข้าน้อยมิรู้จริงๆ"
"องค์รัชทายาทตรัสจริงๆ ว่าจะทรงช่วยข้าน้อยให้ได้เป็นประธานกรรมการสอบ และข้าน้อยจะช่วยผลักดันเหล่าลูกน้องของพระองค์ให้ติดอันดับต้นๆ ในการสอบขุนนางฤดูใบไม้ผลิ!"
เฉียนเฉี่ยนหรี่ตาลง ความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับจางเหวินเจี๋ยลดลงไปครึ่งหนึ่งทันที