เฉียนเฉี่ยนรอยยิ้มบนใบหน้าแข็งทื่อ ร่างกายของนางค่อย ๆ หันไปทางต้นเสียง ดวงตาประดับประกายความเย็นเยียบ
“ปีที่หนึ่งแห่งรัชศกเซวียนอู่ อ๋องเซวียนอู่กู้จุ่นก่อกบฏ ฉวยจังหวะที่ชายแดนวุ่นวาย กองทัพสามอาณาจักรบุกรุก จึงยกทัพเข้าล้อมพระราชวังหลวง
ทหารองครักษ์ในเมืองหลวงรักษาการณ์แน่นหนา ยามนั้นสถานการณ์ปั่นป่วน ฮ่องเต้ชราตั้งมั่นไม่ยอมแพ้ หัวหน้าที่ปรึกษาคนแรกใต้บัญชาอ๋องเซวียนอู่ ขุนนางชั่วเว่ยเซ่า จึงถวายอุบาย
ยกทัพไปที่สวินหยาง จับตัวองค์หญิงเจาหมิงเฉียนเฉี่ยนมายังพระราชวังหลวง อุบายนี้แยบยล ฮ่องเต้ชราคิดถึงธิดาเป็นกำลัง การป้องกันผ่อนลงบ้าง ประตูเมืองเปิด กู้จุ่นบุกตรงสู่พระราชวังต้าเฉียน
ในท้องพระโรง เขาตัดศีรษะฮ่องเต้ ศีรษะร่วงถึงพื้น เชื้อพระวงศ์สกุลเจ้าฝ่ายชายทุกคนถูกประหาร ฝ่ายหญิงถูกยึดไปเป็นทาสในวังเย๋โยว
กู้จุ่นขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้ แต่งตั้งอ๋องหญิงจิ้งหนิงไป๋เชียนเชียนเป็นฮองเฮา เปลี่ยนรัชศกเป็นเซวียนอู่ นับแต่นั้นราชบัลลังก์ตระกูลจ้าวเปลี่ยนมือ แผ่นดินล่มสลาย ยุคแห่งความวุ่นวายเผชิญแปรผันครั้งใหม่”
เฉียนเฉี่ยนเกิดมาฉลาดปราดเปรื่อง ถึงแม้การอ่านเขียนจะไม่ถึงขั้นอ่านครั้งเดียวจำได้หมด
แต่สิ่งที่นางอ่านอย่างละเอียดมากกว่าสองครั้ง เพียงหวนคิด ก็เหมือนตัวอักษรผุดขึ้นตรงหน้า
และยามนี้ ความแค้นเก่าใหม่
ตัวอักษรเหล่านั้นกลายเป็นภาพเหตุการณ์หนึ่งฉากหนึ่ง ในหัวของเฉียนเฉี่ยน
“ท่านแม่ทัพกู้ ท่านจะยื่นฎีกาเรื่องใด?”
กู้จุ่นยกชายเสื้อคลุมขึ้น คุกเข่าลงบนพื้น ท่าทางเย่อหยิ่งและสงบนิ่ง “กระหม่อมมีฎีกาสามฉบับจะยื่น”
จักรพรรดิเฉียนแววตาเป็นประกายวาบ แต่สีพระพักตร์ยังคงนิ่งเฉย “ท่านแม่ทัพจงพูดได้เต็มปาก สามฉบับนั้นหมายถึงใคร?”
กู้จุ่นสายตาเฉียบคมราวมีด เปี่ยมด้วยเจตนาฆ่า ตรงไปยังเฉียนเฉี่ยนที่ยืนสง่างามบนแท่นหยก
“ฎีกาสามฉบับของกระหม่อม ล้วนหมายถึงคนคนเดียว”